Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΞΕΤΣΙΠΩΣΙΑ (Ε.Π.Ο. & ΟΡΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΞΕΤΣΙΠΩΣΙΑ
(Ε.Π.Ο. & ΟΡΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ)

Συμβαίνει πολλές φορές στη ζωή να ταυτίζουμε τον εαυτό μας μ’ έναν συγκεκριμένο χώρο. Να εξαρτούμε τις εξελίξεις σ’ αυτόν από την δική μας τύχη. Όπως είπε και ο Λουί «το Κράτος είμαστε εμείς» (με την προϋπόθεση ότι έχουμε μια σημαντική θέση). Τότε μπορούμε να λέμε ότι μας καπνίσει μόνο και μόνο γιατί είμαστε σε θέση να το κάνουμε. Αυτή η δυνατότητα στην Χώρα μας έχει αναχθεί σε υποχρέωση.

Όπως έχει επισημάνει και ο Αρκάς με το σκίτσο του που κοσμεί το σημερινό μας κείμενο η βλακεία (και η ξετσιπωσιά με την αχαριστία θα προσθέσουμε εμείς) είναι αήττητη. Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές το τελικό αποτέλεσμα είναι η επικράτηση των βλακών. Τις τελευταίες μέρες δύο διαφορετικού τύπου υποθέσεις απασχολούν την επικαιρότητα. Η μία σέρνεται εδώ και καιρό και αφορά το όριο συνταξιοδότησης των δικαστικών. Η δεύτερη αφορά τις προτάσεις που κατέθεσε στο Πρωτοδικείο Αθηνών το νομικό επιτελείο της Ε.Π.Ο. Με τις προτάσεις αυτές η Ε.Π.Ο. επιχειρηματολογεί σχετικά με την απόρριψη αγωγής της Ο.Δ.Π.Ε. και επτά Συνδέσμων Διαιτητών Ποδοσφαίρου με την οποία ζητείται η ακύρωση του ισχύοντος Κανονισμού Διαιτησίας.

Και για τις δύο περιπτώσεις δεν πρόκειται να μπούμε στην «ουσία» των υπό κρίση ζητημάτων. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Θα μείνουμε στην επιφάνεια και με βάση την «κοινή λογική» θα καταλήξουμε (δυστυχώς) στο συμπέρασμα του τίτλου μας. Το κακό και στις δύο περιπτώσεις όμως, είναι ότι οι εμπλεκόμενοι παραέχουν πάρει στα σοβαρά τον ρόλο τους. Τόσο πολύ που δεν βλέπουν (ή αρνούνται να δούν) τον παραλογισμό των επιχειρημάτων τους.

Το όριο συνταξιοδότησης των δικαστικών.

Το ζήτημα σχετικά με την «ουσία» (την νομική της πλευρά) του συνταξιοδοτικού των δικαστικών αναπτύσσεται επαρκώς στις ανακοινώσεις των συνταγματολόγων και των δικαστικών (βλέπε εδώ). Συνεπώς δεν χρειάζεται ν’ αναφερθούμε σ’ αυτή την πλευρά. Θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτό που μπορεί να καταλάβει καθένας μας.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα (ήδη από το 1844) τα της αποχωρήσεως από την υπηρεσία των δικαστικών ορίζονται από ειδικό νόμο. Ωστόσο η διατύπωση αυτή άφηνε ανοικτή την πόρτα στην Εκτελεστική Εξουσία (Κυβέρνηση) ν’ αλλάζει το όριο κατά πως της άρεσε. Στο Σύνταγμα του 1911 και συγκεκριμένα στην 2η παράγραφο του άρθρου 88 εισάγεται για πρώτη φορά η διατύπωση:

«Αποχωρούσι δε υποχρεωτικώς της υπηρεσίας κατά τη συμπλήρωσι του υπό του νόμου κανονιζομένου ορίου ηλικίας, όπερ δε δύναται να είναι δια μεν τα μέλη του Αρείου Πάγου ανώτερο του εβδομηκοστού πέμπτου έτους, μηδέ κατώτερο του εξηκοστού πέμπτου, δια πάντας δε τους λοιπούς εμμίσθους δικαστικούς υπαλλήλους ανώτερο του εβδομηκοστού, μηδέ κατώτερον του εξηκοστού.»      

Με την 3η παράγραφο του ίδιου άρθρου και μέχρι την ψήφιση του ειδικού νόμου ο συνταγματικός νομοθέτης έθετε σαν όριο υποχρεωτικής αποχώρησης το 65ο έτος.

Υποτίθεται ότι η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου μπορεί να συγκληθεί για να συζητήσει «νομικά θέματα». Μα το συγκεκριμένο δεν είναι «νομικό θέμα», καθώς δεν υπάρχει κάποια ασάφεια ως προς την συνταγματική διάταξη. Η διατύπωση άλλωστε της παραγράφου 5 του άρθρου 88 του Συντάγματος (όπως ισχύει μετά την Αναθεώρηση του 2008) είναι απόλυτα ξεκάθαρη:

«Οι δικαστές αποχωρούν από την υπηρεσία τους υποχρεωτικώς με τη συμπλήρωση του 65 ή 67ου έτους αναλόγως του βαθμού τους

Έτσι το θέμα που θα συζητούσε η Ολομέλεια του Άρειου Πάγου αν συνερχόταν (τελικά η συνεδρίαση ματαιώθηκε) δεν θα ήταν «νομικό», αλλά γλωσσολογικό, καθώς το μόνο που θα μπορούσε να κάνει (η Ολομέλεια) θα ήταν καταργώντας τον Μπαμπινιώτη και τους προκατόχους του να ερμηνεύσει κατά το δοκούν (κατά πως τη συμφέρει) το επίρρημα «υποχρεωτικώς». Κάτι τέτοιο όμως θα παραήταν γελοίο ακόμα και για την Χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Έτσι η μόνη επιλογή που απομένει για ν’ αλλάξει η σχετική διάταξη είναι η Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Η Ε.Π.Ο. και η θεμελιακή αρχή(;) της «εκατέρωθεν ανοχής»!

Θεωρητικά το δικαστικό μας σύστημα είναι το τελευταίο καταφύγιο (εντός της Χώρας μας) για κάποιον που θεωρεί είτε ότι αδικείται, είτε ότι βλάπτονται τα συμφέροντα του. Εκτός από το να σ’ αδικήσουν με κάποια πράξη μπορούν να βλάψουν τα συμφέροντα σου μόνο και μόνο μη εφαρμόζοντας όσα προβλέπει ο νόμος. Ειδικά στην δεύτερη περίπτωση τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς αν ο νόμος ψηφιστεί δεν γίνεται να μην εφαρμοστεί (εκτός αν θεωρηθεί αντισυνταγματικός). Το μόνο που μπορεί (και πρέπει αν θέλουμε τα πράγματα να γίνονται σωστά) να γίνει είναι να καταργηθεί με κάποιον άλλο.

Η Ομοσπονδία Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδος και επτά Σύνδεσμοι Διαιτητών κατέθεσαν αγωγή κατά της Ε.Π.Ο. με την οποία ζητούν την ακύρωση του ισχύοντος Κανονισμού Διαιτησίας, ο οποίος είναι αντίθετος στις διατάξεις του Ν. 2725/1999. Την αγωγή τους βασίζουν στον Ν. 4326/2015 τον οποίο εισηγήθηκε ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης και τέως (υπο)Υπουργός Αθλητισμού Στ. Κοντονής. Ειδικότερα το άρθρο 15 καταργεί με την πρώτη παράγραφο του την ασυδοσία/ασυλία της Ε.Π.Ο. και με την δεύτερη της επιβάλλει την υποχρέωση να εναρμονιστεί με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία (άρα και με τον Ν. 2725/1999 όπως ισχύει).

Υποτίθεται πως σήμερα στην Διοίκηση της Ε.Π.Ο. βρίσκονται οι «καλοί» οι οποίοι θέλουν να την εξυγιάνουν και τους οποίους στηρίζει τόσο η συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων (και όχι μόνο) όσο και UEFA μέσω του εντεταλμένου της Κωστάκη Κουτσοκούμνη. Ο οποίος Κουτσοκούμνης όταν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις για την «Επιτροπή Εξομάλυνσης» είχε δηλώσει πως: «Οι Νόμοι και το Σύνταγμα είναι υπεράνω του Καταστατικού της Ε.Π.Ο.».

Αυτά όμως φαίνεται ότι δεν τα συμμερίζεται η Νομική Υπηρεσία της Ε.Π.Ο. η οποία υπέβαλε για λογαριασμό της Διοίκησης της (δηλαδή της «Επιτροπής Εξομάλυνσης») τις προτάσεις της στο Πρωτοδικείο Αθηνών που εκδίκασε την υπόθεση. Στις προτάσεις αυτές υπεραμύνονται του δικαιώματος της Ομοσπονδίας να κάνει ότι της καυλώσει ακόμη και όταν αντιτίθεται στην νομοθεσία.

Αν αυτό όμως το επιχείρημα ήταν αναμενόμενο η τεκμηρίωση του, ωστόσο, μας ξάφνιασε αφήνοντας μας άφωνους! Για να μην νομίσει κανείς ότι υπερβάλλουμε θ’ αντιγράψουμε την συγκεκριμένη φράση όπως δημοσιεύτηκε στα Μ.Μ.Ε. (βλέπε εδώ):

«Ειδικά ως προς το άθλημα του ποδοσφαίρου, αναγνωρίζεται διεθνώς ως πρωτογενής με δυνατότητα πλήρους αυτονομίας και ανεξαρτησίας της έναντι άλλων εννόμων τάξεων, έτσι ώστε η ύπαρξη, η λειτουργία και εγκυρότητα της να μην υπόκειται στην έγκριση της έννομης τάξης του Ελληνικού κράτους ή να αμφισβητείται από αυτήν, κατά τη θεμελιακή αρχή της εκατέρωθεν ανοχής.».

Με απλά λόγια:

Αφού οι UEFA & FIFA «ανέχονται» το Ελληνικό Κράτος, έτσι και αυτό πρέπει ν’ ανέχεται την έκνομη (εκτός νόμου) λειτουργία της Ε.Π.Ο. καθώς αυτή είναι «αυτόνομη και ανεξάρτητη έναντι άλλων εννόμων τάξεων» με συνέπεια η λειτουργία της να μην υπόκειται στην έγκριση της Ελληνικής Δικαιοσύνης!!!

Υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι το επιχείρησμα της εκατέρωθεν ανοχής μπήκε προκειμένου το κείμενο των περοτάσεων να μην είναι «στεγνό», δηλαδή να μην περιέχει την μόνιμη επωδό της Ε.Π.Ο. περί κινδύνου να μην ολοκληρωθούν τα Πρωταθλήματα και ν' αποβληθούν Η Εθνική και οι Ελληνικές ομάδες από τις διοργανώσεις των UEFA & FIFA. Δεν ήθελαν να φαίνεται σαν να πρόκειται για τελεσίγραφο. Ήθελαν να προσφέρουν στον δικαστή μια βάση (ακόμα και σαθρή) για να εκδώσει την «σωστή» απόφαση.

Πάντως αν θέλετε την γνώμη των «πουθενάδων» η πραγματική συνεισφορά των δικηγόρων της Ε.Π.Ο. σ’ όλα τα ανά την Χώρα λαμόγια είναι η επίκληση της «θεμελιακής αρχής της εκατέρωθεν ανοχής». Φαντάζεστε να επικαλούνταν την συγκεκριμένη αρχή ο (ψευτο)Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ερασιτεχνικής; Τότε θα μπορούσε να πεί στους επικριτές του:

«Όπως εγώ σας ανέχομαι και δεν σας διαγράφω από μέλη, έτσι και εσείς οφείλετε να με ανέχεστε και να μ’ αφήσετε ήσυχο να ολοκληρώσω το ανορθωτικό έργο μου

Γι’ αυτό σας λέμε:

Από τη στιγμή που χάθηκε το μέτρο η βλακεία και η ξετσιπωσιά βρίσκουν την ευκαιρία και εκδηλώνονται. Δυστυχώς όμως όποτε αυτό συμβαίνει οι απέξω σπάνε πλάκα την ίδια στιγμή που η κατάσταση για τους από μέσα γίνεται ολοένα και πιο τραγική.

 

28 Γενάρη 2017
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 2350 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΞΕΤΣΙΠΩΣΙΑ (Ε.Π.Ο. & ΟΡΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ)