Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΑΣΥΛΟ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ
(ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΑΣΥΛΟ;)

Άλλη μια επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έφτασε. Τούτη είναι η πρώτη με Κυβέρνηση Ν.Δ., μια Κυβέρνηση η οποία ξυπνά τα «Αριστερά αντανακλαστικά» τόσο της «κοινοβουλευτικής» όσο και της «εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». Στο επίκεντρο του εορτασμού βρίσκεται η νομική κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου. Μια κατάργηση που αφορά ένα θέμα «ταμπού» για το μόρφωμα που κάποιοι αποκαλούν «προοδευτική παράταξη». Όσο, όμως, εμφατικό ζήτημα και να είναι το ακαδημαϊκό άσυλο υπάρχει και το ζήτημα ουσίας▪ το οποίο στην περίπτωση μας συνοψίζεται στο εξής: Επηρεάζει και πόσο το ακαδημαϊκό άσυλο την ποιότητα των σπουδών; Επιπρόσθετα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε κατά πόσον το ακαδημαϊκό άσυλο λειτούργησε ως θεσμός στο παρελθόν προστατεύοντας τόσο τους φοιτητές όσο και τα ίδια τα ιδρύματα από εξωτερικές επεμβάσεις.

Ο πλέον διαδεδομένος μύθος σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι πως αυτή παρέχεται «δωρεάν». Γιατί αυτό είναι μύθος είναι εύκολο να το καταλάβει οποιοσδήποτε είναι υποκείμενος σε φορολόγηση. Ακόμη και ένας φοιτητής είναι σε θέση (ακόμα και αν δεν το εκτιμά) να γνωρίζει και να υπολογίσει το ποσό που δαπάνησε η οικογένεια του σε φροντιστήρια/ιδιαίτερα και στη συνέχεια για την στέγαση και τη σίτιση του (αν πέρασε σε σχολή μακριά από τον τόπο κατοικίας του). Ο δεύτερος πιο διαδεδομένος μύθος είναι η «αυτονομία» των πανεπιστημίων μας. Βέβαια, από μια άποψη η αυτονομία σε διοικητικό επίπεδο είναι σε κάποιο βαθμό δεδομένη.

Από κει και πέρα τα προγράμματα σπουδών υποτίθεται ότι είναι διαμορφωμένα για να καλύπτουν κατ’ αρχάς την επαγγελματική κατάρτιση των φοιτητών. Πλέον τα τελευταία χρόνια η όλο και στενότερη διασύνδεση διεθνώς των πανεπιστημίων με τις επιχειρήσεις (για λογαριασμό των οποίων εκπαιδεύουν τους φοιτητές) καθίσταται στενότερη. Έτσι τα πανεπιστήμια γίνονται «εξάρτημα» της «αγοράς». Οι φοιτητές έχουν πλέον «εκπαιδευθεί» να επιζητούν όσο καλύτερο πτυχίο μπορούν να λάβουν προκειμένου έτσι να βρουν την καλύτερη δυνατή επαγγελματική αποκατάσταση εδώ ή στο εξωτερικό. Συνεπώς κανένα δεν βολεύει η λειτουργία των πανεπιστημίων ως χώρου ανταλλαγής ιδεών (οι οποίες εκτός από «χάσιμο χρόνου» περιορίζονται στα τεχνικά ζητήματα κάθε επιστημονικού πεδίου).

Γεννάται, λοιπόν, το ερώτημα αν τα πανεπιστήμια υπήρξαν κάποτε χώροι ανταλλαγής ιδεών. Με την εξαίρεση της Κλασσικής Ελληνικής Αρχαιότητας τα πανεπιστήμια όπως τα γνωρίζουμε σήμερα ήταν οι τεχνικές σχολές κάθε επαγγελματικής ένωσης. Επιπρόσθετα στην Δύση εκτός των «πανεπιστημίων» των επαγγελματικών ενώσεων μόνον η Εκκλησία λειτουργούσε κάποιου είδους «πανεπιστήμια». Ακόμη, όμως, και στην Αρχαιότητα η «ανταλλαγή ιδεών» περιορίζεται στην καλύτερη περίπτωση μόνο στα ζητήματα ηθικής και πολιτικής διακυβέρνησης. Η «επιστημονική πρόοδος» επιτυγχάνεται όπως και στα νεότερα χρόνια εξ’ αιτίας της αλληλεπίδρασης και του διαλόγου όσων υποστηρίζουν διαφορετικές απόψεις/τάσεις. Στα πανεπιστήμια ως ιδρύματα η «ανταλλαγή ιδεών» περιορίζεται στο επίπεδο των φοιτητών στον βαθμό που αυτοί υποστηρίζουν ήδη μια διαμορφωμένη άποψη/τάση (η οποία βεβαίως ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση τους).

Το «άσυλο» ως θεσμός προστασίας έχει αποκλειστικά θρησκευτικές καταβολές. Ο σεβασμός του ήταν σεβασμός στο πρόσωπο του ίδιου του Θεού, οπότε η παραβίαση του επέφερε την μήνι εκ μέρους του. Ωστόσο, όπως μας διδάσκει η Ιστορία ποτέ από μόνη της η επίκληση του ασύλου δεν έσωσε την ζωή του ικέτη Σπαρτιάτη στρατηγού Παυσανία (του νικητή της μάχης των Πλαταιών) ή των ικετών υπό τον Κύλωνα που απέτυχαν στο πραξικόπημα τους (βλέπε εδώ). Επιπλέον, για αυτόν που θέλει να το καταλύσει όπως η Χούντα το άσυλο ως θεσμός δεν έχει καμία ιδιαίτερη αξία.

Τελικά, οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με τα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα και την λειτουργία τους η οποία θέτει στο επίκεντρο ως βασικό σημείο συζήτησης το άσυλο είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αδιέξοδο. Γιατί το άσυλο σε καμία περίπτωση δεν είναι συστατικό της επιτυχίας ενός πανεπιστημίου (όπως αυτή μετράται σε σχέση με την αναγνώριση του πτυχίου του στην «αγορά»). Στον βαθμό που η αντίθετη ως προς την διδασκαλία σκέψη δεν διώκεται και αυτός που την εκφράζει δεν υφίσταται σε βάρος του καμία διάκριση το άσυλο ως θεσμός προστασίας των «από μέσα» από τους «απ’ έξω» (δηλαδή το Κράτος) είναι άχρηστο. Γιατί -ειδικά στην Ελλάδα- αν το Κράτος θέλει να επέμβει στα πανεπιστήμια μπορεί πολύ εύκολα να το κάνει με μια σειρά από τρόπους.

Η συζήτηση περί ασύλου έχει να κάνει με μια στρεβλή θεώρηση κάποιων σχετικά με το περιεχόμενου του όρου «δημόσιο» και των πανεπιστημίων όχι ως χώρου «ανταλλαγής ιδεών», αλλά πολύ περισσότερο σαν ένα «θερμοκήπιο» αντι-εξουσιαστών (ακόμη και αν κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα αναθεωρήσουν). Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνη η κατάργηση του ασύλου δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα λειτουργίας των πανεπιστημίων όσο δεν αντιμετωπίζεται συνολικά η κατάσταση. Αν δεν αναθεωρηθεί εκ θεμελίων το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, αυτά δεν πρόκειται να ξεφύγουν από την επαμφοτερίζουσα κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα. Μια τέτοια είδους αναθεώρηση θα πρέπει να περιλαμβάνει και τον ρόλο των πολιτικών νεολαιών και των αιρετών φοιτητικών οργάνων στην διοίκηση των ιδρυμάτων. Η μέχρι σήμερα αποτίμηση του ρόλου τους είναι ελάχιστα ικανοποιητική. Σε πολλές περιπτώσεις η λειτουργία τους αποτέλεσε ανασχετικό παράγοντα στην λειτουργία των ιδρυμάτων.

Προφανώς, η συζήτηση σχετικά με τα πανεπιστήμια μας στον βαθμό που περιορίζεται στο δημοσιογραφικά πιασάρικο θέμα του ασύλου βολεύει όλους τους εμπλεκόμενους▪ αφού έτσι αποφεύγουν ν’ αντιπαρατεθούν συνολικά στο ζήτημα. Βολεύει ακόμη περισσότερο όσους έχουν συνηθίσει να εκστομίζουν τσιτάτα και να καταπνίγουν τον διάλογο μέσα σε άναρθρες κραυγές. Το μόνο που δεν βολεύει είναι τον απόφοιτο αυτών των πανεπιστημίων και την Χώρα συνολικά.

Το ενδιαφέρον του φετινού εορτασμού της 46ης επετείου του Πολυτεχνείου είναι να δούμε πως μετά την κατάργηση του ασύλου η Αστυνομία θα διαχειριστεί τα επεισόδια που αναμένονται (άλλωστε έχουμε πλέον «Δεξιά κυβέρνηση»). Αναλόγως αν η διαχείριση θα είναι «πετυχημένη» (ή «αποτυχημένη») το αποτέλεσμα θα δικαιώσει (ή όχι) την νομοθετική κατάργηση του ασύλου.

16 Νοέμβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 106 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΑΣΥΛΟ;)