Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ (ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ
(ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣ)

Είναι κατανοητό και «ανθρώπινο» να θέλει κάποιος να εμφανίζεται καλύτερος απ’ ότι πράγματι είναι. Και όπως ξέρουμε τίποτα δεν έχει αξία αν δεν το γνωρίζουν πολλοί. Είναι όπως οι αγαθοεργίες που ενώ ο αγαθοεργών τις κρατά μυστικές κάποια στιγμή διαρρέουν και γίνονται γνωστές. Ωστόσο, αυτή η τόσο κατανοητή και ανθρώπινη αδυναμία προσβάλλει και τις ομάδες, οι οποίες αν και «νομικά» και όχι «φυσικά» πρόσωπα διευθύνονται/εκπροσωπούνται από ανθρώπους με αδυναμίες. Η συγκεκριμένη προσέγγιση αν και φαίνεται λογική είναι ωστόσο λάθος. Είναι λάθος γιατί παραγνωρίζει το marketing και τις απαιτήσεις του.

Κάθε ομάδα είναι στην ουσία ένα «σήμα κατατεθέν» μεγαλύτερης ή μικρότερης εμπορικής αξίας. Αξίας, η οποία διαμορφώνεται τόσο από την «οπαδική δεξαμενή» της όσο και από τις συμπάθειες που μπορεί να προκαλέσει στους «οπαδικά άστεγους». Προφανώς, κάθε trade mark («σήμα κατατεθέν») πρέπει να εδράζεται σε κάποια «ιδεώδη» (να τα υπηρετεί) τα οποία διαθέτει από τη σύσταση του. Η επίκληση των «ιδεωδών» αυτών πρέπει να γίνεται συχνά μια και «πες-πες κάτι θα μείνει». Δυστυχώς, τα αποδεκτά από όλους μας «ιδεώδη» είναι λίγα και πολύ συγκεκριμένα. Έτσι ΔΕΝ υπάρχει ούτε μια ομάδα που τυπικά να έχει διαφορετικά «ιδεώδη» από τις υπόλοιπες. Γι’ αυτό είναι «αναγκασμένη» να τονίζει την γνησιότητα (μέσω της αταλάντευτης προσήλωσης σ’ αυτά) των δικών της έναντι όλων των άλλων (μόνοι μας και όλοι σας). Δυστυχώς, όμως, στην πράξη επειδή οι ομάδες διοικούνται από ανθρώπους που κάθε τόσο αλλάζουν όλες τους κάποια στιγμή φάνηκαν (ή θα φανούν) κατώτερες των προσδοκιών. Το κακό στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι το στραβοπάτημα, αλλά η απροθυμία να το παραδεχτούν και η προσπάθεια που απαιτείται να το δικαιολογήσουν έτσι ώστε ότι έγινε να φαίνεται συμβατό με τα «ιδεώδη» τους.

Η σχετική με τα «ιδεώδη» προπαγάνδα είναι «καθημερινή υπόθεση» και γίνεται σε δύο επίπεδα. Τόσο από την ίδια την ομάδα (επισήμως) όσο και από τους εκπροσώπους της (αθλητικούς συντάκτες). Η προπαγάνδα φτάνει στα όρια της όταν η ίδια η αθλητική ζωή θέτει ζητήματα των οποίων η αντιμετώπιση σύμφωνα με τα «ιδεώδη» της ομάδας ενδέχεται να θίγουν τα «στενά συμφέροντα» της. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο παράδειγμα από το φετινό όπου η «πανδημία του κορωναϊού» δημιούργησε μεταξύ των ομάδων τριβές όσον αφορά την ανάδειξη ή όχι πρωταθλητών σε κάθε άθλημα.

Οι τριβές μεταξύ των ομάδων είναι αναμενόμενες αφού αυτές έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα. Ακόμη περισσότερο όταν η κατάσταση είναι πρωτόγνωρη και δεν υπάρχει μπούσουλας από το παρελθόν. Οπότε η διαπραγμάτευση σ’ επίπεδο διοργανώτριας αρχής ή/και Ομοσπονδίας βγάζει στην επιφάνεια τραγελαφικές καταστάσεις. Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι οι φίλαθλοι) θα έτυχε να παρακολουθήσουμε κάποια από τις εκατέρωθεν ανακοινώσεις των δύο Γαύρων και του Παναθηναϊκού σχετικά με την τύχη των πρωταθλημάτων.

Επί της ουσίας δεν έχει νόημα να ειπωθεί ή να γραφτεί οτιδήποτε για τις τοποθετήσεις των συλλόγων σχετικά με την τύχη των διοργανώσεων που μετέχουν. Και δεν έχει νόημα γιατί και ένα παιδί που πηγαίνει νηπιαγωγείο είναι σε θέση να καταλάβει πως οι γενικές τοποθετήσεις τους ήταν τέτοιες που να μην «καρφώνονται» και να μην δεσμεύονται για τις επιμέρους (ανά άθλημα). Αυτές οι δεύτερες προσδιορίζονταν από τις ελπίδες της ομάδας τους να πάρει την κούπα. Στις περιπτώσεις που δεν υπήρχε μεταξύ τους ανταγωνισμός ή η διαφορά δυναμικότητας ήταν μεγάλη (γυναικείο μπάσκετ, βόλεϊ και χάντμπολ) αυτός που ήταν σε «θέση ισχύος» ή δεν έβγαζε άχνα ή ζητούσε να συνεχιστεί η διοργάνωση (για να φανεί γαλαντόμος). Οι χαμένοι (αν έπαιρναν θέση) ζητούσαν την ακύρωση της διοργάνωσης («παύλα»). Καλό που θα ήταν οι «παύλες» να έμπαιναν και στην πραγματική ζωή. Στις περιπτώσεις που οι βαθμολογικές διαφορές ήταν μικρές (ανδρικό βόλεϊ και χάντμπολ) καθένας ζητούσε ότι τον συνέφερε περισσότερο. Εκεί ρόλο έπαιξαν και οι σχέσεις των διοικούντων το άθλημα με τις ομάδες. Έτσι ο «γνήσιος Γαύρος» στο ανδρικό βόλεϊ έχοντας «από μέσα πληροφόρηση» ήταν σε θέση ν’ ανακοινώσει την αποχώρηση του προπονητή του πριν την απόφαση για οριστική διακοπή και την ανακήρυξη του σε πρωταθλητή (παρά το γεγονός ότι η βαθμολογική διαφορά των τριών πρώτων ήταν θεωρητικά οριακή). Τώρα που με τον ίδιο τρόπο έχασε το πρωτάθλημα στο χάντμπολ κέρδισε τουλάχιστον το δικαίωμα να «κλαίγεται» για την «άδικη αντιμετώπιση».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά όλο αυτό το διάστημα αναπτύχθηκε μια άχρηστη φιλολογία (και βιβλιογραφία) σχετικά με τους «χάρτινους» («πέτσινους») πρωταθλητές. Όλη αυτή η κατάσταση εκτός της γελοιότητας που ανέδειξε απέδειξε την ανάγκη κεντρικής και συνολικής ρύθμισης/αντιμετώπισης ανάλογων καταστάσεων έτσι ώστε να μην είναι στην διακριτική ευχέρεια των διοργανωτριών αρχών και των Ομοσπονδιών η αντιμετώπιση τους. Έτσι δεν θα υπάρχουν υπόνοιες κατά περίπτωση προνομιακής αντιμετώπισης.

Προκειμένου στην επόμενη πανδημία να μην υποστούμε από τις ομάδες και τα «γιουσουφάκια» τους ότι υποστήκαμε καλό θα είναι η κεντρική λύση για τέτοιες περιπτώσεις να λάβει υπόψη της την απροθυμία των παικτών να επιστρέψουν στα γήπεδα. Γιατί οι παίκτες είναι όπως οι μαθητές▪ κάθε διακοπή είναι γι’ αυτούς σαν διακοπές και όλοι οι γονείς γνωρίζουν πόσο δύσκολα μαζεύονται τα παιδιά από τις διακοπές τους για να πάνε σχολείο. Η συνέχιση ενός πρωταθλήματος θεωρητικά συμφέρει τις ομάδες (μη τυχόν και μειώσουν την ζημιά τους), αλλά δεν συμφέρει τους παίκτες (που μοιάζουν με τα παιδιά). Η αξίωση από τις ομάδες ή/και τους οπαδούς να είναι πρόθυμοι οι παίκτες να επιστρέψουν είναι τόσο παράλογη όσο και να περιμένουμε από έναν καρχαρία να μην επιτεθεί έχοντας «μυρίσει αίμα». Αν υπήρχε κάποιος που αμφέβαλλε γι’ αυτό πρέπει να έχει πλέον πειστεί ειδικά μετά την άρνηση των μπασκετμπολιστών να επιστρέψουν στα γήπεδα της Ευρωλίγκας.

25 Μάη 2020
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 321 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ (ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣ)