Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΠΛΗΡΟΡΟΦΟΡΗΣΗΣ» ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ (ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΠΛΗΡΟΡΟΦΟΡΗΣΗΣ» ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
(ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ)

Σύμφωνα με την ετυμολογία της η «προπαγάνδα» είναι η διάδοση ενός μηνύματος ή μιας θεωρίας έτσι ώστε αυτή να γίνει γνωστή σε ευρύ κύκλο (να διαδωθεί). Με τον καιρό η «προπαγάνδα» απέκτησε αρνητικό περιεχόμενο ταυτιζόμενη στην ουσία με την διαφήμιση (η οποία ως επικοινωνιακή τεχνική υπερτονίζει τα θετικά ενός προϊόντος ή μιας ιδέας ώστε να το διαδώσει). Προφανώς και όταν προπαγανδίζεις μια ιδέα αναφέρεσαι μόνον σ’ αυτήν αποφεύγοντας την αναφορά σε οτιδήποτε άλλο εκτός αν μια τέτοια αναφορά κρίνεται συμφέρουσα για την επιτυχία της προπαγάνδας.

Έτσι αν προπαγανδίζεται ο Κομμουνισμός ως ιδεολογία, είναι σκόπιμη η αναφορά στον Καπιταλισμό και τα προβλήματα που αυτός μέσω της λειτουργίας του δημιουργεί στην κοινωνία (ειδικά σε περιόδους που αυτός βρίσκεται σε κρίση) το ξεπέρασμα των οποίων απαιτεί θυσίες από τους πολίτες. Πολλές φορές η επιτυχία της προπαγάνδας δεν έχει να κάνει με τα ίδια τα ποιοτικά στοιχεία της θεωρίας ή του προϊόντος που προπαγανδίζεται, αλλά με την άποψη που έχει η «κοινή γνώμη» για μια κατάσταση σε αντιδιαστολή με μια άλλη.

Είναι, λοιπόν, για πολλούς προτιμότερο ένα νέο «άφθαρτο» πρόσωπο (ακόμη και αν είναι ανίκανος ή ατζαμής) από πρόσωπα τα οποία έχουν φθαρεί και έτσι εμφανίζουν «έλλειμμα αξιοπιστίας». Προφανώς αυτό σκέφτηκε και ο Γιάννης Σιδηρόπουλος και έγραψε το κείμενο «Αν πέσει ο Τσίπρας...» το οποίο ανέβηκε στην ιστοσελίδα tvxs.gr του Γιάννη Μπαξεβάνη. Το κείμενο αποτελεί μια κατ’ αρχήν αποτίμηση της πραγματικότητας η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται σε αγχωμένη προειδοποίηση για τους κινδύνους από την πτώση (από την εξουσία) του Τσίπρα. Μοιάζει έντονα με τα μηνύματα που λαμβάνουμε στο e-mail και μας προειδοποιούν τόσο για τα καλά που θα μας συμβούν αν τα προωθήσουμε στους γνωστούς μας όσο και για το τι θα πάθουμε αν δεν το κάνουμε αφού τ’ ανοίξουμε.

Αν το ζήτημα έμενε εκεί θα είχαμε να κάνουμε μ’ ένα παθιασμένο κείμενο ο συγγραφέας του οποίου μέσω των γραφομένων του επιθυμεί να κατασκευάσει την πραγματικότητα που θα ήθελε να ισχύει. Για παράδειγμα βαφτίζει την αργοπορία στον διορισμό νέων διοικητών στα νοσοκομεία «αξιοκρατία» και καθαρίζει. Όμως τα πράγματα δεν έμειναν εκεί. Το κείμενο (δεδομένου ότι ανέβηκε σε φιλοΣυριζαίικη ιστοσελίδα) χρησιμοποιήθηκε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο οποίος το προώθησε στους Βουλευτές του προκειμένου οι τελευταίοι λαμβάνοντας το «μήνυμα» να είναι πειθήνιοι και να ψηφίσουν χωρίς διαρροές αυτά που θα έρθουν στην Βουλή ως πολυνομοσχέδια των 160 σελίδων και ως κατεπείγοντα (για να μην προλάβουν καν να τα διαβάσουν δεύτερη φορά.

Με τον τρόπο αυτόν απέφυγαν την έκδοση ενός non paper και τον κίνδυνο αυτό να πέσει σε λάθος χέρια, το οποίο δημοσιευόμενο στον τύπο να προκαλέσει την γενική θυμηδία. Μια θυμηδία την οποία δεν απέφυγε ο Γαύρος όταν αποκαλύφθηκε αντίστοιχο δικό του non paper, αλλά την οποία εύκολα αποφεύγει η Α.Ε.Κ. η οποία περιορίζεται στη χρήση του τηλεφώνου γνωρίζοντας ότι «τα γραπτά (έστω και ως non paper) μένουν».

Όποιος αντέξει να διαβάσει μέχρι τέλους το κείμενο βλέπει ότι στον πυρήνα του βρίσκεται ο Τσίπρας, ο οποίος προφανώς για τον Γιάννη Σιδηρόπουλο είναι το μοναδικό «δυνατό χαρτί» τόσο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (καλύτερα ότι έχει απομείνει από αυτό που ήταν τον Δεκέμβρη του 2014 o ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) όσο και της Κυβέρνησης. Η ανάδειξη του Τσίπρα ως «κεντρικού πυρήνα» μιας επιχειρηματολογίας (ακόμη και αν είναι τόσο ρηχή και επιπόλαιη όσο αυτή του Σιδηρόπουλου) είναι ένα από τα «σημεία των καιρών». Γιατί μόνο ως «σημείο των καιρών» κρίσης (ηθικής και οικονομικής) που διανύουμε μπορεί να θεωρηθεί η προβολή ενός ψεύτη ο οποίος έχει κοροϊδέψει σκόπιμα (προμελετημένα) και κυρίως ξεδιάντροπα τόσο κόσμο. Ενός ψεύτη ο οποίος όπως αποδεικνύεται και από αυτό το εξώφυλλο γνώριζε και το εκμεταλλεύτηκε ότι «η δύναμη είναι στο παραμύθι» (είτε με την έννοια της παρηγοριάς, είτε με την έννοια της κοροϊδίας).

Ωστόσο όταν κάποιος αποφασίσει να χρησιμοποιήσει κείμενα όπως αυτά του Σιδηρόπουλου στην ουσία αποδέχεται ότι δεν του μένει τίποτα άλλο να χρησιμοποιήσει από τον φόβο. Τον φόβο ο οποίος είναι το συναίσθημα πάνω στο οποίο βασίζονται οι περισσότερες από τις καθημερινές μας επιλογές. Φοβόμαστε για παράδειγμα:

  • μη χάσουμε το τελευταίο τρένο και τρέχουμε τόσο μέχρι να μην έχουμε δυνάμεις να πάμε εγκαίρως στην αποβάθρα ή
  • φοβόμαστε μη μας τελειώσει η βενζίνη ώστε οδηγούμε γρηγορότερα αυξάνοντας την κατανάλωση ή
  • φοβόμαστε μη πέσει ο Τσίπρας και έρθει το «παληό και διεφθαρμένο σύστημα» από το οποίο έχουμε σωθεί ή
  • τέλος φοβόμαστε μη τυχόν και τσαντιστεί ο «εγγυητής-Αρχηγός» μας εγκαταλείψει στην τύχη μας και έτσι βρούν ευκαιρία οι Αδαμίδηδες και οι Δημητρέλλοι να επιστρέψουν (ή ακόμα χειρότερα να μας κατσικωθούν τίποτα «πουθενάδες») και έτσι «βγάζουμε τον σκασμό» και ανεχόμαστε όλα όσα κάνουν τα τσιράκια του.       

Ο φόβος ως συναίσθημα είναι μεν μέσα στο μυαλό μας, αλλά ταυτόχρονα έχει και εξελικτική αξία. Χωρίς αυτόν το οικοσύστημα θα κατέρρεε αφού τ’ ατρόμητα είδη θα γίνονταν αρχικά απρόσεκτα και στη συνέχεια τροφή των θηρευτών τους μ’ αποτέλεσμα μετά από λίγο να μην υπάρχει τροφή για τα κυρίαρχα είδη. Έτσι γνωρίζουμε ότι η αφύσικη συμπεριφορά του ποντικιού να στέκεται άφοβα μπροστά σε μια γάτα οφείλεται στο παράσιτο τοξόπλασμα και όχι στην Εξέλιξη. Τα πράγματα όμως στην κοινωνική ζωή είναι λίγο διαφορετικά καθώς το διακύβευμα δεν είναι πάντα η ζωή ή ο θάνατος. Έτσι καθώς αποκτάμε εμπειρίες από τις προηγούμενες επιλογές μας υποχρεούμαστε να τις λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη πριν προχωρήσουμε σε νέες.

Αν το κάνουμε αυτό, κείμενα όπως του Σιδηρόπουλου θα έχουν αξία (εκτός από μνημεία ηλιθιότητας) μόνο για την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα μέλη της οποίας σε περίπτωση απώλειας της εξουσίας χάνουν κάθε ελπίδα υπουργοποίησης τους ή/και την βουλευτική τους έδρα.

Αν το κάνουμε αυτό, κείμενα σαν του Κετσετζόγλου και των ομοίων του για το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε τον «Τίγρη» για «εγγυητή-Αρχηγό» θα βρούν κατευθείαν τη θέση τους στο Αρχείο (κωδική ονομασία για τον κάδο σκουπιδιών).

Γιατί και οι δυό τους (Τσίπρας & Μελισσανίδης) δεν έχουν ξοδέψει τίποτα από το κεφάλαιο (γνώσεων, δεξιοτήτων, χρημάτων) που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Ο μεν πρώτος (Τσίπρας) επειδή δεν έχει ούτε γνώσεις, ούτε δεξιότητες, ούτε πολύ περισσότερο χρήματα να διαθέσει. Ο δε δεύτερος (Μελισσανίδης) γιατί όπως αποδείξαμε αλλού δεν έχει βάλει ούτε ένα λεπτό του Ευρώ στην επάνοδο του στα διοικητικά της Α.Ε.Κ. αν και αυτό δεν τον εμποδίζει να συμπεριφέρεται σαν «Διοικητικός Ηγέτης».

Οπότε το θέμα είναι αν θα επιλέξουμε ν’ αγνοήσουμε τις εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει ως τώρα αφήνοντας τους ασύδοτους να κάνουν ότι καθένας τους γουστάρει (υποτίθεται για το καλό μας). Σε σχέση πάντως με την Α.Ε.Κ. όπως αποδεικνύουν και οι τελευταίες εξελίξεις είμαστε σε πολύ καλό δρόμο αρκεί βέβαια η Α.Ε.Κ. να έχει επιζήσει μέχρι τότε…

 

13 Απρίλη 2016
παρατηρητήριο.

 

Διαβάστηκε 2727 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΠΛΗΡΟΡΟΦΟΡΗΣΗΣ» ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ (ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ)