Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΕΔΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ

ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΜΑΣ.

ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟ «ΜΑΞΙΜΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΥ-ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΓΑΥΡΩΝ
(ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΙ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ;)

«Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη» και δεδομένου ότι και η απελπισία οδηγεί στην παραφροσύνη συνεπάγεται ότι ο έρωτας είναι (για όσο διαρκεί) μια κατάσταση απελπισίας. Πράγματι, η επαγωγή είναι αληθής αφού κάθε ερωτευμένος βρίσκεται μέσα στην απελπισία όταν δεν είναι δίπλα στο αντικείμενο του πόθου του. Έτσι, ένας ερωτευμένος είναι και απελπισμένος. Ένας απελπισμένος, όμως, ΔΕΝ είναι κατ’ ανάγκη ερωτευμένος. Ειλικρινά, κάποιες από τις αντιδράσεις του επιτελείου της ομάδας του Ιβάν καθ’ όλη την διάρκεια της εκδίκασης της πολυ-ιδιοκτησίας ερμηνεύονται μόνο υπό το πρίσμα της απελπισίας και σε μια περίπτωση και της ξετσιπωσιάς. Δύο απ’ αυτές είναι το αντικείμενο του σημερινού κειμένου.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. Η «ΣΤΑΓΔΗΝ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ», Η ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ, «Η ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ» ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΑΪΟΥ».

Η περίοδος που διανύουμε είναι μοναδική γιατί προσομοιάζει σε πόλεμο και γενικευμένο πόλεμο η Ευρώπη είχε να βιώσει από το 1939. Συνεπώς, η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι επί της ουσίας αχαρτογράφητη. Δυστυχώς ή ευτυχώς σε τέτοιες περιόδους επιβιώνουν αντιλήψεις και πρακτικές της προηγούμενης. Είναι λογικό ότι η ψυχολογία μας προσαρμόζεται τελευταία και όχι χωρίς αντιστάσεις στις αλλαγές. Τόσο η αντιμετώπιση μιας πανδημίας όσο και η πολιτική αντιπαράθεση αν και είναι εξελίσσονται σε μια μοναδική κατάσταση δέχονται ωστόσο τις επιδράσεις της «κανονικότητας». Αυτό εκτός από λαϊκιστικό είναι και επικίνδυνο γιατί μια έκτακτη περίοδος οφείλει ν’ αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν μια ασθένεια παρά σαν μια «διατάραξη» της «κανονικότητας».

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ «ΓΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ»
(ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗNAN ΕΤΣΙ)

«Δυό πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα…» έγραφε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Βέβαια, συνολικά αυτό το τραγούδι αφορά το τελευταίο βράδυ ενός που πεθαίνοντας θέλει να κλείσει όσους περισσότερους λογαριασμούς μπορεί. Στην δική μας περίπτωση ο στίχος που δανείστηκα αφορά τις επιλογές που κάνουμε και τις επιπτώσεις τους▪ ειδικά όταν δεν μπορούμε να είμαστε από πριν σίγουροι γι’ αυτές. Στην ιδεώδη περίπτωση οι επιλογές μας καθορίζονται (και αντιστοιχούν) στην ιδεολογία μας. Αρκετές φορές, όμως, σχετίζονται με την στρατηγική που έχουμε επιλέξει για να επιτύχουμε κάτι. Εντάσσονται, δηλαδή, σ’ ένα πλαίσιο τακτικισμού. Σε κάθε περίπτωση μας χαρακτηρίζουν.

Ο ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ ΧΑΝΕΙ
(ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΧΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ)

Στις 13 Μάρτη σχολιάζαμε την τραμπούκικη συμπεριφορά του «Διοικητικού Ηγέτη» της Α.Ε.Κ. στον εντός έδρας αγώνα της ομάδας με τον Άρη για το Κύπελλο (βλέπε εδώ). Το κάναμε αναρωτώμενοι για τον πραγματικό ιδιοκτήτη κάθε ομάδας. Προφανώς το ερώτημα μας ήταν ρητορικό μιας και οι οπαδοί εδώ και πολύ καιρό αρνούνται ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των ομάδων που υποτίθεται ότι αγαπούν περιοριζόμενοι μόνο σε ανακοινώσεις ή/και κινητοποιήσεις λίγο πριν (ή αφού) ο ιδιοκτήτης «ρίξει στα βράχια» την αγαπημένη τους ομάδα. Στο μεσοδιάστημα αποθεώνουν τον ιδιοκτήτη της όπως κάνουν σε κάποιον που επιδεικνύει τις χορευτικές του ικανότητες.

ΑΠΟ ΤΟΝ «ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΜΑΡΑ» ΣΤΟΝ «ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ»
(ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο «ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ»)

Εξ’ αιτίας των Ολυμπιακών του 2004 πολύ κουβέντα έγινε σχετικά με τις εγκαταστάσεις και συγκεκριμένα με τα νέα γήπεδα ποδοσφαίρου. Από τότε υπάρχει η λανθασμένη άποψη ότι τα νέα και σύγχρονα ιδιόκτητα γήπεδα (μέσω των αυξημένων εσόδων τους) είναι ο τρόπος για να δημιουργηθούν δυνατές ομάδες. Η άποψη αυτή αν και φαίνεται λογική ΔΕΝ είναι σωστή. Και δεν είναι σωστή γιατί οι μεγάλες ομάδες της Ιταλίας (μέχρι η Γιουβέντους να κάνει το δικό της γήπεδο) μεγαλουργούσαν στην Ευρώπη παίζοντας σε κρατικά (δημοτικά) γήπεδα. Ακόμα και στην Αγγλία που κάθε ομάδα έχει το γήπεδο της το ζήτημα είναι ο δεσμός του οπαδού με την ομάδα και όχι η ηλικία του γηπέδου. Γι’ αυτό και τα γήπεδα είναι γεμάτα ανεξαρτήτως της ηλικίας των εγκαταστάσεων.

ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ «ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ»;
(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ)

Η «κρίση του κορονοϊού» αποτελεί από μια άποψη μια ευκαιρία για ν’ αναλογιστούμε από το μηδέν τον τρόπο ζωής μας πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη. Στην πράξη είναι για πολλούς τομείς μια «άσκηση σε πραγματικές συνθήκες». Μια άσκηση όχι «επί χάρτου» αλλά με στρατεύματα (Τακτική Άσκηση Μετά Στρατευμάτων στη στρατιωτική ορολογία)▪ όπου ο όρος «στρατεύματα» περιλαμβάνει όσους με οποιονδήποτε τρόπο δίνουν αγώνα εναντία στην πανδημία. Από τη στιγμή που εκδηλώνεται μια κρίση ξεκινά και η κουβέντα για την απώλεια εσόδων (χασούρα) και το ποιος θα την «πληρώσει»▪ δηλαδή ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Και αν αυτή για τη χασούρα ξεκίνησε από την εκδήλωση της κρίσης και θα συνεχιστεί, αυτή για τις αποζημιώσεις μόλις ξεκίνησε.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ»
(ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ)

Μια επιτυχημένη διαχείριση κρίσης συνίσταται στο αρχικό της στάδιο στην έγκαιρη διάγνωση του προβλήματος και την μη υποτίμηση του. Το επόμενο στάδιο είναι η έγκαιρη λήψη των αναγκαίων μέτρων τα οποία περιορίζονται από τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους που είναι ήδη διαθέσιμοι ή/και μπορούν σε σύντομο χρονικό διάστημα να διατεθούν για την αντιμετώπιση της. Οι αποφάσεις σχετικά με την διαχείριση της κρίσης επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό (ή και υπαγορεύονται) από τις ιδεολογικές αντιλήψεις της εκάστοτε Αρχής. Ακόμα περισσότερο αν η εφαρμογή τους επηρεάζει έστω και πρόσκαιρα ατομικά και συλλογικά συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Ωστόσο, η μέγιστη υποχρέωση του Κράτους έναντι των υπηκόων του είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας τους, οπότε…

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΝΤΟΣ ΤΗΣ SUPER LEAGUE
(ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΣΚΛΗΡΟΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΕ ΘΩΜΑΪΔΗ)

Η υπομονή και η επιμονή είναι γενικά μιλώντας αξιοθαύμαστες αρετές. Ωστόσο, όπως μας διδάσκουν οι Αρχαίοι πρόγονοι μας υπόκεινται και αυτές στο «μέτρο» ούτως ώστε να μην καταντήσει η επιμονή σε εμμονή. Και οι δύο αρετές είναι πολύ σημαντικές για επαγγελματίες όπως οι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι οι οποίοι είναι αρκετές φορές αναγκασμένοι να παρακολουθούν την εξέλιξη μιας υπόθεσης για πολύ καιρό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι δύο αυτές αρετές αναδεικνύουν τους περισσότερο από τους λιγότερο επιτυχημένους. Όπως, όμως, σημείωσα και παραπάνω ελλοχεύει ο κίνδυνος της υπερβολής που στο τέλος οδηγεί στην εμμονή. Ακόμα χειρότερα μπορεί κάποιος άθελα του αδίκως ν’ αδικήσει κάποιον σκιαγραφώντας γι’ αυτόν μια εικόνα που δεν είναι τελείως αντικειμενική.

ΤΙ ΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΑ VIRTUALS;
(ΟΤΑΝ Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΥΠΟΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟΥΣ «ΜΠΟΥΚΗΔΕΣ»)

Εν αρχή ήταν ο Λόγος και μετά έγιναν όλα τα υπόλοιπα όπως ο Αθλητισμός. Ο οποίος στην πορεία από ευχαρίστηση για τους αθλητές κατέστη και ευχαρίστηση για όσους τους παρακολουθούσαν. Από την Αρχαιότητα κιόλας οι αθλητές έγιναν επαγγελματίες αφού ασχολούνταν μόνο μ’ αυτόν (τον αθλητισμό). Γεννήθηκε, λοιπόν, η ανάγκη για χρηματικά βραβεία, τα οποία με την πάροδο του χρόνου συμπληρώθηκαν με τους χορηγούς. Οι οποίοι χορηγοί είναι «έμποροι» που θέλουν να πουλήσουν όσο γίνεται περισσότερο. Βέβαια, η ταυτότητα των χορηγών-διαφημιζόμενων είναι ανάλογη αφ’ ενός με το άθλημα και αφ’ ετέρου με την φήμη που το συνοδεύει και το «αγοραστικό κοινό» που το παρακολουθεί. Οι πιο «ευγενείς» θα βρεθούν στους Ολυμπιακούς και το τένις σ’ αντίθεση με το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ Α1
(ΚΑΙ ΤΙΣ «ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ»)

Ο κορονοϊός ανέστειλε όλες τις αθλητικές διοργανώσεις δημιουργώντας μια σειρά προβλημάτων αλλά και ευκαιριών. Αυτή είναι και η κατάσταση όσον αφορά την Α1. Μια Α1 που φέτος χωρίς τον «γνήσιο Γαύρο» έχει βρει την ησυχία της. Δυστυχώς, η οικονομική ανυπαρξία των Άρη και Π.Α.Ο.Κ. τους έχει φέρει στις δύο τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας και αν το Πρωτάθλημα τελείωνε σήμερα θ’ αποχαιρετούσαν την κατηγορία. Ωστόσο, υπάρχουν τουλάχιστον δύο ομάδες που είναι σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και οι οποίες δεν μπορούν να προσβλέπουν σε κάποια εξωτερική οικονομική ενίσχυση (όπως οι δύο της Θεσσαλονίκης) από κάποιον ματσωμένο οπαδό τους. Η μια είναι ο Πανιώνιος και η άλλη ο Ιωνικός.

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Η «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ Α.Ε.Κ.;
(Ο ΕΜΙΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΣ)

Την προηγούμενη Δευτέρα 30 Μάρτη έπεσα πάνω σ’ αυτό το κείμενο του Παναγιώτη Αλιατά ο τίτλος του οποίου αποτέλεσε το έναυσμα για ότι ακολουθεί. Ο Παναγιώτης, λοιπόν, προσπαθεί να κοστολογήσει την «επιστροφή στην κανονικότητα» της ποδοσφαιρικής Α.Ε.Κ. Ωστόσο, όπως θα δούμε η «κανονικότητα» έχει άλλο περιεχόμενο στα μάτια ενός οπαδού και άλλο σ’ αυτά ενός ιδιοκτήτη. Για τον οπαδό της Α.Ε.Κ. προέχει η (ποιοτική) κάλυψη όλων των κενών που από την επάνοδο της στην Α’ Εθνική έχει η ομάδα ταυτόχρονα με την κάλυψη των κενών που θα δημιουργήσουν τυχόν πωλήσεις παικτών. Για τον ιδιοκτήτη της Α.Ε.Κ. όλα τα παραπάνω θα ήταν καλό (για την ομάδα) αν γίνονταν με το μικρότερο κόστος (ει δυνατόν με παίκτες που θα πλήρωναν για να παίξουν).

 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο