Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
(ΟΣΟ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΜΑΣ ΤΕΤΟΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ)

Οι Μελισσανίδης, Κούγιας και Μαρινάκης είναι λέει και οι τρείς τους ιδιοκτήτες ιστορικών ποδοσφαιρικών ομάδων. Οι δύο πρώτοι μάλιστα -όπως σημειώνεται σε σχόλιο του SPORTS TRIUNFO- έχουν διατελέσει και Πρόεδροι του Δ.Σ. της Π.Α.Ε. (δηλαδή, «γενικοί κουμανταδόροι»). Η ενασχόληση τους με το ποδόσφαιρο είναι μια από τις πολλές. Οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν περάσει από πολλά στάδια. Υπάρχει τουλάχιστον μια φωτογραφίας με Μελισσανίδη και Κούγια δίπλα-δίπλα σε ταβέρνα. Προφανώς και τότε ο Κούγιας γνώριζε για τα «πτυχία» του Μελισσανίδη (στα οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση-ξεκατίνιασμα του), αλλά τότε ΔΕΝ τον ενοχλούσαν. Βέβαια, είναι λογικό αυτοί οι δύο να κάνουν παρέα γιατί είναι σχεδόν συνομήλικοι.

ΚΟΝΤΟΝΙΑΔΑ – ΡΑΨΩΔΙΑ Θ’
(ΟΣΟ ΕΧΕΙ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΟΥΓΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ)

Είναι πολύ σημαντικό να λένε καλά λόγια για σένα. Γίνεται ακόμα πιο σημαντικό όταν κατέχεις δημόσιο αξίωμα και όταν αυτός που τα λέει μετράει (έχει κάποια υπόσταση επαγγελματική ή κοινωνική). Βέβαια για κάθε δημόσιο πρόσωπο υπάρχει συνήθως διχασμός σχετικά με την γνώμη που έχει η «κοινή γνώμη» γι’ αυτό. Έτσι αν για κάποιον Υπουργό (έστω και υπό-Υπουργό) μιλά με καλά λόγια ένας φτασμένος και δικτυωμένος δικηγόρος, τότε αυτό μετρά πολύ για τον Υπουργό. Ακόμη και αν ο φτασμένος δικηγόρος αποτελεί για την «κοινή γνώμη» αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.

ΠΑΤΡΑ-ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΔΡΟΜΟΣ
(ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;)

Ο «πασπαρτού» αλλά και «μπαλαντέρ» Α. Κούγιας πάει με όλα, ακριβώς σαν τον μαϊντανό (δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχει τόσες τηλεοπτικές εμφανίσεις). με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη έχει περάσει από (υπερβολικά) πολλές ομάδες. Προ καιρού και με αφορμή δημοσίευμα σχετικά με την επικείμενη (με βάση το δημοσίευμα) συγχώνευση της Παναχαϊκής με το Αιγάλεω. Η κεντρική ιδέα του κειμένου μας εκείνου (βλέπε εδώ) ήταν ότι δεν πρέπει να είναι στο χέρι ενός ανθρώπου η λήψη κρισίμων αποφάσεων ερήμην αυτών που κυρίως επηρεάζονται από τις αποφάσεις αυτές, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκε σε μια στιγμή να κρατά τα κλειδιά (να ελέγχει) ενός Σωματείου. Βέβαια θα μπορούσε ν’ αντιτάξει κάποιος ότι όταν αυτό συμβαίνει είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας των μελών του Σωματείου τα οποία είτε σταμάτησαν ν’ ασκούν διοίκηση (και έλεγχο) είτε παρέδωσαν οικεία βουλήσει την διοίκηση στον «σωτήρα» (από τον οποίο στη συνέχεια επιδιώκουν ν’ απαλλαγούν), είτε και τα δύο μαζί.

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΥΓΙΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ
(ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ)

Είναι η πλέον αμφιλεγόμενη προσωπικότητα (γιατί διαθέτει και απ’ αυτή) στον χώρο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου και ίσως και του Ευρωπαϊκού (ίσως μόνον ο Μπερνάρ Ταπί να μπορούσε να τον συναγωνιστεί). Οι τοποθετήσεις του (και ειδικότερα οι καταθέσεις προκαλούν έντονα αισθήματα αναλόγως της οπτικής (και των συμφερόντων) του ακροατή του και αποτελούν μνημεία καιροσκοπισμού. Ο μόνος που προκαλεί τέτοιες αντιδράσεις με τις δηλώσεις του είναι ο Ζαν Μαρί Λεπέν. Είναι εν τέλει ο άνθρωπός/ποδοσφαιρικός παράγοντας που λατρεύεις να μισείς.

Η εμπλοκή του με τον χώρο του ποδοσφαίρου πάει πολλά χρόνια πίσω, τόσα που αν ήταν δημόσιος υπάλληλος θα είχε βγεί στη σύνταξη. Προσπαθεί εδώ και χρόνια να συντηρήσει την φήμη του αιρετικού, του ανένταχτου σε κυκλώματα και του ασυμβίβαστου ο οποίος για όλους αυτούς τους λόγους έχει δικαίωμα να ομιλεί και ν’ απαιτεί να τον ακούνε με προσοχή, εν τέλει και να πατρονάρει αν αυτό το κρίνει απαραίτητο.

ΟΤΑΝ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ
(ΜΕΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ Ν’ ΑΛΛΗΛΟΦΑΓΩΘΟΥΝ)

Τις τελευταίες μέρες και προφανώς εξαιτίας και της διακοπής του Πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής λόγω της Εθνικής ομάδας, δόθηκε η ευκαιρία στον Μαρινάκη να εξαπολύσει επίθεση κυρίως στον Δ. Μελισσανίδη, δημιουργώντας πολεμικό κλίμα. Η αφορμή ήταν η επίθεση σε βάρος ενός διατητοπατέρα, αλλά η αιτία είναι το «ξεκαθάρισμα του τοπίου» στον ποδοσφαιρικό χώρο. Προφανώς το κλίμα θα συντηρηθεί -για όσο θεωρούν οι δύο μονομάχοι- μέσω των φυλλάδων και ιστοσελίδων που έχουν δεθεί στο άρμα του καθενός τους.

Αυτή η διαμάχη δεν θυμίζει σε τίποτα τα κλασικά αμερικάνικα ή ιταλικά γουέστερν όπου ο πρωταγωνιστής «καλός» και ο αντίστοιχος «κακός» μονομαχούν στον κεντρικό δρόμο το καταμεσήμερο (πάντα στις 12). Μοιάζει περισσότερο σαν τις μάχες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή είναι «μάχη χαρακωμάτων».

Ο «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΕΘΑΝΕΙ
(ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΤ’ ΑΡΧ…. ΜΑΣ)

Κάθε νόμος όταν ψηφίζεται εκφράζει το πνεύμα της εποχής του. Μέσα από τις ρυθμίσεις του μπορείς να δείς τις «έγνοιες» του νομοθέτη και να κρίνεις (ειδικά εκ των υστέρων) αν τα μέσα που θέσπισε ο νομοθέτης επαρκούσαν για την επίτευξη των στόχων (επιδιώξεων) που αρχικά είχε θέσει. Από την άποψη αυτή αποτελεί μυωπία (ηλιθιότητα θα λέγαμε εμείς) να περιμένει κανείς οι ρυθμίσεις του νόμου ν’ αποδώσουν καρπούς όταν ακόμη και στο επίπεδο του σχεδιασμού (πόσο μάλλον της εφαρμογής) αποδεικνύεται από την αρχή ελλιπές το νομικό πλαίσιο. Ακόμη μεγαλύτερη ηλιθιότητα είναι να παραμένει (ο νόμος) ουσιαστικά αναλλοίωτος στο πέρασμα του χρόνου.

 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Κούγιας