Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ» (ΟΤΑΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ»
(ΟΤΑΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)

Η υπόθεση των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών είναι μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες υποθέσεις τόσο επειδή στο επίκεντρο βρίσκονται Τούρκοι υπήκοοι όσο και επειδή εξ’ αιτίας της τίθενται ζητήματα πολιτικά και νομικά. Τα πολιτικά ζητήματα που θέτει η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούν την άσκηση της εσωτερικής αλλά κυρίως της εξωτερικής πολιτικής από την «πρώτη φορά Αριστερά» Κυβέρνηση. Τα νομικά ζητήματα που τίθενται αφορούν τόσο την ίδια την απόφαση για την τύχη των «8» όσο και την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης». Επιπρόσθετα η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά πρώτα και κύρια τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» των «8», ενώ σε κάθε περίπτωση πρέπει να συνυπολογίσουμε και τα σχετικά ιστορικά προηγούμενα.

Ανεξάρτητα από την ουσία της υπόθεσης (αν, δηλαδή, οι «8» είναι όντως πραξικοπηματίες) οφείλουμε να σχολιάσουμε τόσο την νομική τους υπόσταση όσο και την αντιμετώπιση τους από την Κυβέρνηση και την Δικαιοσύνη. Κατ’ αρχάς οι «8» από την στιγμή που πάτησαν (με άδεια ή όχι είναι από την άποψη αυτή άσχετο) το Ελληνικό έδαφος και ζήτησαν άσυλο απέκτησαν την ιδιότητα του ικέτη. Του ικέτη ο οποίος από την Αρχαιότητα ήδη προσέφευγε στα ιερά θέτοντας έτσι τόν εαυτό του στην προστασία του αντίστοιχου Θεού.

Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς οι ικέτες (στην περίπτωση μας οι «8») είχαν να κάνουν με τους ανθρώπους (κάποιοι από τους οποίους δεν τους ήθελαν ζωντανούς) και όχι με τους ίδιους τους Θεούς (οι οποίοι είτε δεν τους έδιναν σημασία είτε είχαν άλλα σχέδια γι’ αυτούς). Γι’ αυτό υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις στις οποίες οι άνθρωποι παραβίασαν το πνεύμα της ικεσίας και της συνακόλουθης προστασίας του ικέτη από τον Θεό. Αν θα θέλαμε να βρούμε το σημερινό αντίτοιχο της προστασίας του ικέτη από τον Θεό, αυτό θα ήταν η προστασία των «8» από τον Νόμο (ο οποίος για τους Αρχαίους ήταν αρχικά δοσμένος από τον Θεό) και προσωποποιείται στο πρόσωπο της Θέμιδας.

Τρείς από τις περιπτώσεις παραβίασης από τους ανθρώπους της προστασίας του ικέτη από τον Θεό χρησιμοποιήθηκαν από Αθηναίους και Σπαρτιάτες σαν δικαιολογίες για την κήρυξη του γνωστού μας «Πελοππονησιακού Πολέμου». Οι μεν Αθηναίοι επικαλέστηκαν τις δυο, οι δε Σπαρτιάτες την μια. Το «αστείο» (γιατί περί πολέμου ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι αστείο) είναι ότι κια οι δυό πλευρές θεωρούσαν τον εαυτό τους «υποχρεωμένο» να «εκδικηθεί» για λογαριασμό του Θεού κάτι που έγινε στο παρελθόν (στην περίπτωση των Αθηναίων 200 χρόνια πριν, στην περίπτωση των Σπαρτιατών περίπου 30 χρόνια πριν).

Οι Αθηναίοι, λοιπόν, ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες να εξαγνίσουν τα ανοσιουργήματα σε βάρος του Θεών που αφορούσαν:

  • Την σφαγή Ειλώτων (οι «προλετάριοι» της Αρχαίας Σπάρτης οι οποίοι ΔΕΝ είχαν πολιτικά δικαιώματα) που είχαν καταφύγει ικέτες στον ναό του Ποσειδώνα στο Ταίναρο, αφού προηγουμένως τους έπεισαν να τον εγκαταλείψουν (έτσι ώστε να μη τυγχάνουν της προστασίας του Ποσειδώνα). Ο σεισμός του 464 π.χ. θεωρήθηκε ως τιμωρία του Ποσειδώνα (ο οποίος κατονομάζεται και ως «κοσμοσείστης», άρα υπεύθυνος για τους σεισμούς) στους Σπαρτιάτες για το ανοσιούργημα αυτό.
  • Τον θάνατο του Παυσανία. Ο Παυσανίας -ο οποίος είχε καταλάβει το Βυζάντιο στον Ελλήσποντο- κατηγορήθηκε στους Εφόρους για μυστικές συνεννοήσεις με τους Πέρσες. Αρχικά αθωώθηκε -λόγω ανεπάρκειας των στοιχείων- αλλά η περιφρόνηση τους στις Σπαρτιάτικες παραδόσεις και η υιοθέτηση από μέρους του Περσικών εθίμων εξενεύρισαν τους Εφόρους. Τελικά, μια νέα καταγγελία για συνεννοήσεις με τους Είλωτες (στους οποίους υποσχόταν Ελευθερία και Ισοπολιτεία) και η οποία με τέχνασμα αποδείχθηκε οδήγησε τους Εφόρους στην απόφαση να τον συλλάβουν εκ νέου με ότι αυτό συνεπαγόταν για την τύχη του. Ο Παυσανίας κατάλαβε τι τον περίμενε και κατέφυγε στον ναό της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Εκεί οι Έφοροι τον απέκλεισαν χτίζοντας τις εισόδους του ναού και βάζοντας φρουρά. Ο Παυσανίας εξ’ αιτίας του αποκλεισμού του πέθανε από ασιτία λίγη ώρα αφού τον είχαν βγάλε από τον ναό προκειμένου να μην πεθάνει σε ιερό έδαφος (στο οποίο συγκαταλέγεται και ο περίβολος του).    

Από την άλλη οι Σπαρτιάτες ζητούσαν από τους Αθηναίους να εξαγνίσουν το Κυλώνειο Άγος που αφορούσε τον θάνατο του Κύλωνος και των υποστηρικτών του.

Ο Κύλων εκτός από όμορφος και Ολυμπινίκης στο αγώνισμα του διαύλου (απόσταση 2 σταδίων, δηλαδή 384 μ.) ήταν γαμπρός του τυρράνου των Μεγάρων Θεαγένη και επεδίωξε με την παρότρυνση του πεθερού του να γίνει τύρρανος της Αθήνας (οπότε και οι δύο πόλεις θα περνούσαν στον έλεγχο της ίδιας οικογένειας). Έτσι το 632 π.χ. αποτόλμησε σε βάρος του τότε τυρράνου των Αθηνών Μεγακλή πραξικόπημα καταλαμβάνοντας την Ακρόπολη. Ενώ στην αρχή όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά, ο Μεγακλής πολιόρκησε τον Κύλωνα και τους οπαδούς του εντός της Ακροπόλεως. Εκείνοι κατέφυγαν ικέτες στον βωμό της Αθηνάς Πολιάδος (προστάτριας της πόλης).

Ο Μεγακλής έπεισε τους ικέτες να εγκαταλείψουν τον βωμό υποσχόμενος ότι δεν θα πάθουν τίποτα. Εκείνοι κρατώντας ταινίες τις οποίες είχαν προηγουμένως δέσει στον βωμό άρχισαν να κατεβαίνουν τον λόφο. Τότε ο Μεγακλής και οι άνθρωποι του αφού έκοψαν τις ταινίες (έτσι ώστε να μην θεωρούνται πλέον προστατευόμενοι της Αθηνάς) τους επιτέθηκαν και αφού τους συνέλαβαν αρχικά, τελικά τους εκτέλεσαν και τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο ο οποίος ανακαλύφθηκε πρόσφατα (βλέπε εδώ).

Ωστόσο, το ενδιαφέρον των Σπαρτιατών για το «Κυλώνειο Άγος» εξηγείται από την συγγένεια μέσω της μάνας του του Περικλή με τον Μεγακλή καθώς και οι δύο ανήκαν στο γένος των Αλκμαιονιδών. Σημειώνεται ότι μετά από χρησμό του Μαντείου των Δελφών το «Κυλώνειο Άγος» καθάρθηκε από τον Κρητικό φιλόσοφο Επιμενίδη το 596 π.χ.

Δικαιολογημένα, όμως, θ’ αναρωτηθεί κάποιος για ποιό λόγο θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν σήμερα οι μπαμπεσιές των Αρχαίων προγόνων μας. Κατ’ αρχάς οφείλουμε να συμφωνήσουμε πάνω στην ομοιότητα των παραπάνω περιπτώσεων και της «υπόθεσης των 8» οι οποίοι προσέφυγαν ικέτες στην Θέμιδα (Δικαιοσύνη). Στη συνέχεια οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από προφανείς. Οι υπόσχεσεις Σπαρτιατών στους Είλωτες και Αθηναίων στον Κύλωνα και τους οπαδούς του ότι δεν θα τους πειράξουν αν εγκαταλείψουν τον ναό και αντίστοιχα τον βωμό των Θεών όπως και το χτίσιμο των εισόδων του ναού στον οποίο είχε καταφύγει ο Παυσανίας έχουν το αντίστοιχο τους στην σπουδή (βιασύνη) της Κυβέρνησης να εφεσιβάλλει την 58 σελίδων δικαστική απόφαση για παροχή ασύλου σ’ έναν από τους «8». Όμως, η Κυβέρνηση της «πρώτης φορά Αριστεράς» ΔΕΝ έμεινε μόνον εκεί παρά προχώρησε στην υποβολή αιτήματος αναστολής της χορήγησης ασύλου (η οποία έγινε δεκτή) μέχρι την εκδίκαση της έφεσης της.

Ακόμη, όμως, κι έτσι οι ενέργειες της αυτές θα μπορούσαν το πολύ-πολύ να θε ωρηθούν ως δείγματα δουλιπρέπειας/υποταγής στην αντίστοιχη Τουρκική. Δυστυχώς, είναι κάτι πολύ περισσότερο καθώς από καιρό υπάρχουν πληροφορίες (οι οποίες ολοένα επιβεβαιώνονται) ότι ο Τσίπρας έχει υποσχεθεί την έκδοση των «8» στην Τουρκία. Η τέτοια υπόσχεση του είναι όχι μόνον επονείδιστη (που θα έλεγε και η Ζωή) αλλά πολύ περισσότερο αποκαλύπτει την ξεδιαντροπιά με ρτην οποία καταπατούνται τα πλέον «ιερά» Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Γιατί ο ικέτης ζητά μέσω της ικεσίας του (βάζοντας εγγυητή και προστάτη του) την απόδοση Δικαιοσύνης. Δικαιοσύνης την οποία θεωρεί προκαταβολικά ότι θα του αρνηθούν οι αντίπαλοι του (γι’ αυτό και προσφεύγει στο ιερό του Θεού). Μόνο που, συστυχώς, γι’ αυτόν ο Θεός παραμένει σιωπηλός και το μόνο που καταφέρνει ο ικέτης είναι να κερδίσει λίγο χρόνο. Χρόνο που ίσως αποδειχθεί αρκετός για να «ηρεμήσουν τα πνεύματα» και να υπάρξει επιτυχής διαπραγμάτευση. Συνεπώς, το διακύβευμα από την Αρχαιότητα ως σήμερα είναι η Δίκαιη Δίκη.

Αυτό είναι το μόνο που καλούνται να εξετάσουν σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα δικαστήρια. Γιατί αν δεν υπάρχουν οι αποδεκτές από το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο» προϋποθέσεις «δίκαιης δίκης» των «8» στην Τουρκία αυτοί ΔΕΝ πρέπει ούτε να εκδοθούν εκεί, αλλά ούτε και να δικαστούν στην Ελλάδα. Γιατί σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο (το οποίο συζητά ο Υπουργός Δικαιοσύνης) η Ελλάδα θα μεταβληθεί σε Εισαγγελέα για λογαριασμό της Τουρκίας!

«Δηλαδή τι πρέπει να γίνει;» θα ρωτούσε δικαιολογημνένα κάποιος. Την απάντηση δεν θα την δώσουμε εμείς αλλά η Ιστορία στην οποία και παραπέμπουμε. Στις 23 Μάη του 1973 το αντιτορπιλικό «Βέλος» (που βρίσκεται δεμένο δίπλα στον «Αβέρωφ» στο Π. Φάληρο) το οποίο θα λάμβανε μέρος στο σχεδιαζόμενο «Κίνημα υτου Ναυτικού» (το οποίο προδόθηκε πριν καν εκδηλωθεί) στασίασε και ζήτησε άσυλο στην Ιταλία. Τότε οι Ιταλική Κυβέρνηση αρνήθηκε να τους εκδώσει στο Χουντικό καθεστώς. Και τότε η υπόθεση αφορούσε -όπως και τώρα- εν ενεργεία στρατιωτικούς και μάλιστα χωρών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι αν ο Χριστιοανοδημοκράτης Τζούλιο Αντρεότι στην πρώτη του θητεία βρήκε το σθένος να πει «ΟΧΙ» στην έκδοση του πληρώματος του «Βέλους» το ίδιο θα έπρεπε (από ηθικής άποψης τουλάχιστον) να πράξει και η «πρώτη φορά Αριστερά» Κυβέρνηση.

Από κεί και πέρα η συγκεκριμένη υπόθεση έχει μεγάλο ενδιαφέρον εξ’ αιτίας της «κόντρας» της Κυβέρνησης από τη μιά και της Δικαιοσύνης από την άλλη. Μένει να δούμε αν η απόφαση θα είναι της αρεσκείας των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας ή θα υπηρετεί το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο».

 

Υ.Γ. Για να μην ξεχνιόμαστε: Τον Οτσαλάν ΔΕΝ τον παρέδωσε καμία κυβέρνηση. Απήχθη στο εξωτερικό με επιχείρηση στην οποία η ΜΙΤ είχε την βοήθεια της CIA. Μένει να δούμε αν εκείνοι που «σκύλιαζαν» τότε θα κάνουν το ίδιο και τώρα. Ή μήπως έχουν αλλάξει μυαλά από τότε;

 

10 Φλεβάρη 2018
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 29 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ» (ΟΤΑΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)