Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΙ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ» ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΑΜΙΣΘΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΙ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ» ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
(ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΑΜΙΣΘΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ)

Μια από τις βασικότερες παραμέτρους για την ομαλή λειτουργία τόσο της Κοινωνίας (την οποία εσχάτως την έχουν γραμμένη) όσο και της «Αγοράς» (την οποία κάποιοι έχουνε θεοποιήσει) είναι η εύρυθμη (γρήγορη) λειτουργία της Δικαιοσύνης. Της Δικαιοσύνης της οποίας οι αποφάσεις στην Ελλάδα αργούν μεν πολύ, αλλά που όταν αφορούν οικονομικά ισχυρούς είναι στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία τους αθωωτικές. Υποτίθεται ότι όλοι όσοι ισχυρίζονται πως κατηγορούνται άδικα επιθυμούν την όσο γίνεται γρηγορότερη απόφαση για την υπόθεση τους. Υποτίθεται… Γιατί στην πράξη ελάχιστοι απ’ αυτούς δεν καθυστερούν μ’ όποιο μέσο έχουν στην διάθεση τους την διαδικασία.

Η μάχη που δίνει ένας κατηγορούμενος και μάλιστα οικονομικά ισχυρός (ή αλλιώς «επιχειρηματίας») είναι δύο επιπέδων. Από τη μια είναι το δικαστικό το οποίο αναθέτει σε πλειάδα «κωλοπετσομένων» και με διασυνδέσεις/γνωριμίες δικηγόρων. Από την άλλη είναι το επικοινωνιακό, εκεί που πρέπει να «χτίσει» την δημόσια εικόνα του αδίκως κατηγορουμένου. Αυτού που τον κυνηγάνε οι αντίπαλοι επιχειρηματίες. Αν, επιπλέον, μπορεί στην εικόνα να μπει και η Κυβέρνηση προσδίδοντας πολιτική χροιά στο ζήτημα ακόμη καλύτερα.

Φυσικά, η τέτοια επικοινωνιακή διαχείριση από την πλευρά του κατηγορούμενου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποια αλήθεια στους ισχυρισμούς του. Απλώς είναι η στάνταρ διαδικασία που ακολουθείται στις περιπτώσεις αυτές και η οποία μάλιστα συστήνεται και από τους δικηγόρους του προκειμένου στην πορεία να είναι σε θέση να επικαλεστούν τα ίδια επιχειρήματα στο δικαστικό σκέλος.

Όμως, όπως σημειώσαμε και παραπάνω, η δικαστική πλευρά των υποθέσεων αυτών κρατά χρόνια. Την ίδια στιγμή η «τιμή» και η «υπόληψη» των «επιχειρηματιών» «σύρεται στην λάσπη» όλο αυτό το διάστημα. Έτσι ακόμα και μια δικαστική απαλλαγή δεν είναι ικανή να διασκεδάσει τις μέχρι τότε εντυπώσεις και υπόνοιες. Το οξύμωρο τέτοιων περιπτώσεων είναι ότι άτομα που δεν θα δίσταζαν να σου πιούν το αίμα (και να είναι περήφανοι γι’ αυτό), άτομα τα οποία θα έκαναν οποιαδήποτε συναλλαγή στα όρια της κομπίνας για να μεγαλώσουν τις περιουσίες τους (χωρίς να νοιώθουν ενοχές) εμφανίζονται τόσο ευαίσθητα για την προσωπική τους υπόληψη όταν τα μυστικά τους βγαίνουν στην φόρα. Και γιατί όχι άλλωστε, αφού όλα τα προηγούμενα είναι απλά μέρος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας (μπίζνες).

Αυτά, όμως, είναι μέρος της «επιχειρηματικής δραστηριότητας». Όπως μέρος της «επιχειρηματικής δραστηριότητας» είναι και η συντήρηση μιας στρατιάς «πιστών» δημοσιογράφων οι οποίοι θα κάνουν την «βρόμικη δουλειά». Βασικό προσόν μιας τέτοιας «στρατιάς δημοσιογράφων» είναι μια κάποια πολύχρονη παρουσία στον χώρο η οποία πάει χέρι-χέρι με μια κάποια φήμη. Το βασικότερο όμως προσόν είναι ότι όλα τα μέλη της στρατιάς αυτής πιστεύουν χωρίς πολλές ερωτήσεις την εκδοχή της ιστορίας του «επιχειρηματία» που υπερασπίζονται. Άλλωστε δεν μπορεί να υπερασπιστείς κάτι αν δεν το πιστεύεις. Σωστά;

Έτσι κάθε πλευρά διαθέτει τους «δικούς» της δημοσιογράφους, οι οποίοι πιστεύουν προκαταβολικά όλα τα επιχειρήματα της πλευράς που υπερασπίζονται την ίδια στιγμή που επιτίθενται με ζήλο στην «άλλη» πλευρά. Γράφουν με τόση ζέση που σχεδόν κανείς δεν αναρωτιέται «Πως είναι δυνατόν να είναι τόσο σίγουροι γι’ αυτά που γράφουν; Πως είναι δυνατόν να έχουν ελέγξει την ορθότητα των επιχειρημάτων του επιχειρηματία που υπερασπίζονται;». Προφανώς είναι σίγουροι γιατί αν δεν ήταν δεν θα τον υπερασπίζονταν. Τόσο απλά. Επιπλέον για να υπερασπιστείς κάποιον ΔΕΝ χρειάζεται να έχεις ελέγξει την ορθότητα των επιχειρημάτων του. Απλά θεωρείς ότι ισχύουν και σε κάθε περίπτωση επιτίθεσαι προσωπικά εναντίον των δημοσιογράφων της «άλλης» πλευράς προσπαθώντας έτσι ν’ αποδομήσεις το «αφήγημα» τους. Ένα «αφήγημα» το οποίο εκ προοιμίου θεωρείς «κατασκευασμένο», την ίδια στιγμή που η δική σου υπεράσπιση προκύπτει αβίαστα από μόνη της (αφού είναι η Αλήθεια) και γι’ αυτό υπερισχύει του «κατασκευασμένου αφηγήματος»).

Η τέτοια, όμως, προσπάθεια των δημοσιογράφων κάθε πλευράς θα καταντούσε βαρετή αν δεν διανθιζόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα με συνεντεύξεις-δηλώσεις ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν με και για τον κατηγορούμενο επιχειρηματία. Σ’ όλες τις περιπτώσεις οι συνεντεύξεις-δηλώσεις είναι υπέρ του επιχειρηματία (πως θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε;) και ο «τυχερός» υπάλληλος/συνεργάτης είναι σε θέση να μας διαβεβαιώσει πως «Όλα είναι ψέματα και γίνονται γιατί κάποιοι τον ζηλεύουν και τον πολεμάνε γιατί δεν μπορούν να τον φτάσουν.». Τόσο απλά. Γιατί εκτός από τους δημοσιογράφους που ξέρουν την αλήθεια και καθημερινά την γράφουν (γιατί έτσι είναι το σωστό) για να τον υπερασπιστούν, υπάρχουν και οι υπάλληλοι/συνεργάτες του που είναι σε θέση να πιστοποιήσουν την αλήθεια των δημοσιογράφων.

Δεν πρέπει, όμως, ν’ αφήσουμε αδιερεύνητη και την «άλλη» πλευρά. Αυτή που αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος της υπεράσπισης της κατηγορίας σε βάρος του επιχειρηματία. Η πλευρά αυτή διαθέτει στην αρχική φάση όλο το προανακριτικό υλικό που ενισχύει τις αποδιδόμενες κατηγορίες και το οποίο επικαλείται σε δόσεις. Επιπλέον όπως και η «άλλη» πλευρά καταγράφει τις αντιδράσεις των υπολοίπων δημοσιογράφων και Μ.Μ.Ε. στις αποκαλύψεις της. Αν και πόσο ασχολήθηκαν και κυρίως «γιατί». Προσπαθούν έτσι να τεκμηριώσουν τις σχέσεις διαπλοκής του κατηγορούμενου επιχειρηματία με τους πολιτικούς. Στο κάτω-κάτω σε μια τόσο μικρή χώρα όπως η δική μας ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να μην διαπλέκονται σχεδόν όλοι μ’ όλους.

Η τέτοια, όμως, τακτική εκτός αν εξυπηρετεί τις επιδιώξεις κάποιου συγκεκριμένου κόμματος καταλήγει τελικά σε παράνοια. Γιατί αν πάρουμε ως παράδειγμα την εμπλοκή του Μαρινάκη στην υπόθεση του «NOOR 1» τότε φτάνουμε στους εξής συλλογισμούς.

Αν πρέπει να πάρει θέση η Ν.Δ. (δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης) για την δίωξη (υπονοώντας την σχέση της οικογένειας Μαρινάκη με την Ν.Δ.) και ο Αλαφούζος-ΣΚΑΪ (ο οποίος λόγω Ν.Δ. υποτίθεται ότι συμπλέει πλέον με τον Μαρινάκη) τότε γιατί δεν πρέπει να λάβουν αντίστοιχα θέση οι:

  • Αγάπη Βαρδινογιάννη, η οποία έχει δεχτεί χορηγίες από τον Μαρινάκη (είναι σίγουρο ότι τα συγκεκριμένα χρήματα δεν ήταν βρόμικα;);
  • Ρένα Δούρου, η οποία είχε πριν τις Δημοτικές Εκλογές του 2014 μυστικά συναντήσει τον Μαρινάκη;
  • Νίκος Παππάς (και λοιποί ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι), ο οποίος είχε αρκετές επαφές μαζί του μετά την εκλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην Κυβέρνηση;
  • Ποντιακές οργανώσεις, οι οποίες αποδέχθηκαν αυτό το εκτρωματικό μνημείο χορηγία του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Εκτός των παραπάνω κανονικά θα έπρεπε να ζητηθεί απ’ όσους έχουν λάβει χορηγία από τον Βαγγέλη Μαρινάκη να τοποθετηθούν σχετικά με την ποινική δίωξη για το «NOOR 1». Επειδή, όμως, κάποιοι απ’ αυτούς έχουν ήδη τοποθετηθεί υπέρ του ή δεν αναμένεται να τοποθετηθούν εναντίον του οι δημοσιογράφοι της «άλλης» πλευράς περιορίζονται στους Κυριάκο Μητσοτάκη/Ν.Δ. και Αλαφούζο-ΣΚΑΪ.

Τελικά, το ερώτημα παραμένει: «Για ποιο λόγο, αν όχι μόνο για την ευχαρίστηση κάποιων, τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να μεταβληθούν σε σχολιαστές της καθημερινότητας; Γιατί πρέπει να παίρνουν θέση για τις ανοιχτές δικαστικές υποθέσεις κάθε επιχειρηματία; Τι θα κερδίσει η Κοινωνία από μια τέτοια -ενδεχομένως υποκριτική- συμπεριφορά των κομμάτων;».

Από τα παραπάνω είναι προφανές το κέρδος για το Δημόσιο Ταμείο και τον Προϋπολογισμό από την αντικατάσταση των μισών δικαστικών «λειτουργών» από δημοσιογράφους. Προκειμένου, όμως, να μην είναι μονομερής και δεδομένη η συμπεριφορά τους θα επιλέγονται κάθε φορά και για κάθε υπόθεση με κλήρωση. Έτσι κάθε επιχειρηματίας δεν θα είναι σίγουρος ότι θα πέσει σε «δικούς» του. Επιπλέον με την ανυποληψία που διακρίνει το σύνολο των δημοσιογράφων μια τέτοια επιλογή θ’ αποδεικνυόταν «χρυσάφι» καθώς κάθε πλευρά θα χρέωνε στους δημοσιογράφους που χειρίστηκαν την υπόθεση και όχι στους δικαστικούς το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι κι αλλιώς και τώρα που γράφουν αυτά που γράφουν τους πιστεύουν (και τους αναπαράγουν) μόνοι οι «δικοί» τους▪ αυτοί δηλαδή που έτσι κι αλλιώς θα τους πίστευαν.  

Δυστυχώς τόσο για την Κοινωνία όσο και για το πολίτευμα («Δημοκρατία» είπαμε;) για το καλό των οποίων κόπτεται κάθε πλευρά ΔΕΝ υπάρχει κέρδος από την επικράτηση καμίας από τις δύο κάθε φορά πλευρές. Γιατί η ίδια η Κοινωνία έχει αποδεχτεί την ανάγκη να χωριστεί σε ομάδες που κυρίως συναισθηματικά προσκολλώνται στο κάθε ισχυρό επιχειρηματία υπερασπιζόμενες τα συμφέροντα του. Και από τη στιγμή που η ίδια η Κοινωνία έχει αποδεχτεί το ξεπούλημα της ακόμα και μια δίκαιη τιμωρία ενός επιχειρηματία-εγκληματία δεν αλλάζει το κακό που έχει ήδη γίνει. Το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι ότι δημιουργεί την ανάγκη κάλυψης του κενού που αυτός αφήνει, έτσι ώστε να συνεχιστεί αδιατάρακτη η πορεία των πραγμάτων.

 

10 Απρίλη 2018
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 190 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΟΙ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ» ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΑΜΙΣΘΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ)