Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η «ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ» - ΜΕΡΟΣ Α’ (ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΙ Ο «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η «ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ» - ΜΕΡΟΣ Α’
(ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΙ Ο «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ»)

Η «ποδοσφαιρική πιάτσα» βοά από καιρό. Όχι μόνο για την περίπτωση της Ξάνθης αλλά και για άλλες ομάδες οι οποίες έχουν βρει καταφύγιο κάτω από τις φτερούγες της ομάδας του Ιβάν Σαββίδη. Όπως σ’ όλα τα ζητήματα έτσι και σ’ αυτό υπάρχει ένα τυπικό και ένα ουσιαστικό ζήτημα. Το πρώτο συχνά (δηλαδή, όποτε τους βολεύει) το επικαλούνται οι δικαστές για να μην μπουν στην ουσία μιας υπόθεσης. Το δεύτερο είναι αυτό που επικαλούνται όσοι θεωρούν ότι αδικούνται (και θέλουν ν’ αλλάξει η κατάσταση). Και στις δύο περιπτώσεις, αλλά ειδικά στη δεύτερη συχνά αναρωτιόμαστε αν θα βρεθεί κάποιος δικαστής «να εφαρμόσει τον νόμο». Να τον εφαρμόσει, δηλαδή, με τρόπο που να μην επιδέχεται αμφισβήτησης.

Στην περίπτωση μας ο σχετικός νόμος είναι ο Ν. 2725/1999.

Στην αρχική του μορφή ο Ν. 2725/1999 είναι αντιγραφή του «προκατόχου» του Ν. 879/1979 με τον οποίο εισήχθη και στην Χώρα μας το «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο». Ένα κοινό τους σημείο είναι η απαγόρευση της πολυ-ιδιοκτησίας μέσω της επιβολής συγκεκριμένων απαγορεύσεων. Πουθενά, όμως, δεν γίνεται λόγος για την ιδιοκτησία των αθλητικών εγκαταστάσεων (η περίπτωση της Ξάνθης) οπότε…

Εδώ βρίσκεται το «τυπικό ζήτημα» που σημείωνα παραπάνω. Και είναι αυτό ακριβώς που επικαλείται ο ουσιαστικά ένοχος για να την γλυτώσει.

Γιατί στη διάνοια του νομοθέτη τόσο του Ν. 879 όσο και του Ν. 2725/1999 τα «ιδιωτικά γήπεδα» ήταν αδιανόητα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμία σχετική πρόνοια (απαγόρευση) σχετικά με την ιδιοκτησία τους. Τα γήπεδα τα κατασκεύαζε το Δημόσιο, το οποίο και τα παραχωρούσε για χρήση στα σωματεία. Αρχικά με τον Ν. 879/1999 το ιδρυτικό σωματείο μπορούσε να κατέχει μέχρι και το 40% των μετοχών της Π.Α.Ε. με το 10% ν’ αντιστοιχεί στο «αντίτιμο» για την παραχώρηση του σήματος και των χρωμάτων μόνο για τους αγώνες της «επαγγελματικής ομάδας» (και όχι για εμπορική εκμετάλλευση) και το υπόλοιπο 30% ν’ αντιστοιχεί στην από μέρους του «εισφορά των αθλητικών εγκαταστάσεων» στην Π.Α.Ε. Λίγο μετά η συγκεκριμένη ρύθμιση καταργήθηκε και από τότε ισχύει η απαγόρευση εισφοράς των αθλητικών εγκαταστάσεων.

Πάμε, τώρα, στο ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι πως αυτό το «νομικό κενό» είναι αυτό ακριβώς που χρειάζονται όσοι επιθυμούν να καταργήσουν στην πράξη τον Νόμο. Επιπλέον είναι και το ιδανικό «πάτημα» για οποιαδήποτε «Ανεξάρτητη Αρχή» (Ε.Ε.Α.) ΔΕΝ επιθυμεί να εφαρμόσει τον Νόμο. Το πολύ-πολύ να νομοθετήσουν εκ των υστέρων και χωρίς αναδρομική ισχύ μια ακόμη απαγόρευση και «ούτε γάτα, ούτε ζημιά». Ειδικά στην περίπτωση της Ξάνθης (αλλά και σ’ οποιαδήποτε ομάδα) η ιδιοκτησία του γηπέδου είναι ένα σημαντικό και ισχυρό μέσο πίεσης στην Π.Α.Ε. Ο ιδιοκτήτης του γηπέδου μπορεί έτσι να ελέγχει και την Π.Α.Ε. Όσο μικρότερη πελατεία έχει μια ομάδα (όπως η Ξάνθη που μέχρι στιγμής κόβει 1.768 εισιτήρια ανά αγώνα) τόσο μεγαλύτερος ο έλεγχος.

Ακόμη περισσότερο αν συνυπολογίσουμε και τα υπόλοιπα οικονομικά μεγέθη της συγκεκριμένης υπόθεσης. Αλλά γι’ αυτά στο Β’ Μέρος προσεχώς.

10 Δεκέμβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 237 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Η «ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ» - ΜΕΡΟΣ Α’ (ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΙ Ο «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ»)