Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ Ε.Π.Ο. (ΧΙΛΙΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ Ε.Π.Ο.
(ΧΙΛΙΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ)

Η εύρεση του καλύτερου δυνατού μεγέθους είτε μιλάμε για τον σχεδιασμό ενός αυτοκινήτου ή αεροπλάνου είτε για τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου είναι πάντα η απόλυτη πρόκληση. Γιατί δεν πρέπει να φαίνεται καλό μόνο στο χαρτί, παρά πρέπει να επιβεβαιώνεται και στην πραγματικότητα. Και αν για τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα και γενικά για όλα τα οχήματα υπάρχουν και οι αεροδυναμικές σήραγγες για δοκιμές, αυτό δυστυχώς δεν μπορεί να συμβεί και στο ποδόσφαιρο. Εκεί είτε υπάρχει «επιτυχία», είτε «αποτυχία». Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι στην περίπτωση του ποδοσφαίρου όπως και σ’ αυτή των συνταξιοδοτικών ταμείων μπορούν να υπάρξουν οι αντίστοιχες «αναλογιστικές μελέτες» στις οποίες και να βασιστεί η τελική επιλογή.

Μόνο που κάθε τέτοιου είδους μελέτη σε πολύ μεγάλο βαθμό δεν είναι αξιόπιστη, αφού αντανακλά όσα θα ήθελε να ισχύουν αυτός που την παρήγγειλε. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αξία τους περιορίζεται μόνο στην λήψη της αρχικής (θετικής εννοείται) απόφασης, αφήνοντας «ξεκρέμαστο» το μετά (οπότε απαιτείται μια νέα μελέτη που θα εξηγεί τους λόγους της αποτυχίας τόσο του εγχειρήματος όσο και της πρώτης μελέτης). Θα μπορούσε κάποιος ν’ αναρωτηθεί αν τελικά υπάρχει κάποιο ασφαλές κριτήριο για να λαμβάνονται τέτοιου είδους αποφάζεις. Βεβαίως και υπάρχει και αυτό είναι η εμπειρία.

Ωστόσο, η εμπειρία έχει και αυτή τον περιορισμό της (πως θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνει διαφορετικά) και αυτός είναι πως δεν μπορεί ν’ αποκλείσει την πιθανότητα τα πράγματα να πάνε αντίθετα απ’ ότι στο παρελθόν. Έτσι, ένας που μονίμως «τρώει χυλόπιτες» από τις γυναίκες δεν μπορεί προκαταβολικά να είναι σίγουρος πως το ίδιο θα γίνει και την επόμενη φορά. Ίσα-ίσα που ο «νόμος των πιθανοτήτων» είναι μαζί του (δεν μπορεί κάποτε θα τα καταφέρει). Το ίδιο και με μια «ποδοσφαιρική αναδιάρθρωση»: όσο χάλια και αν πήγανε στο παρελθόν, που ξέρεις η επόμενη μπορεί να πετύχει.

Αφού ξεμπερδέψαμε μ’ αυτό, το επόμενο ερώτημα είναι «ποιος την κάνει;». Θεωρητικά, η Ε.Π.Ο., πρακτικά η Κυβέρνηση. Θεωρητικά η Ε.Π.Ο. εφ’ όσον το ζήτημα είναι ποδοσφαιρικό και εμπίπτει στο «αυτοδιοίκητο» της. Πρακτικά η Κυβέρνηση εφ’ όσον η Ε.Π.Ο. (όπως και οι UEFA & FIFA) αναγνωρίζουν πως για να ισχύει μια τέτοια απόφαση πρέπει να τεθεί «η Μεγάλη του Κράτους Σφραγίς» (να περάσει, δηλαδή, από την Βουλή).

Αφού απαντήθηκε και αυτό πάμε στο ζήτημα των «κριτηρίων». Μια αφελής απάντηση θα ήταν «το καλό του Ελληνικού Ποδοσφαίρου». Αφελής γιατί παραβλέπει πως οι αναδιαρθρώσεις κατηγοριών γίνονταν κατά βάση σε εκλογικές ή πιθανόν εκλογικές χρονιές (από την άποψη αυτή στην Ελλάδα κάθε χρονιά τέτοια είναι). Ακόμη καλύτερα και αν αυτή συνέπιπτε με τις εκλογές της Ομοσπονδίας. Οπότε καταλήγουμε ότι τα κριτήρια ήταν καθαρά ψηφοθηρικά. Γι’ αυτό και οι παράγοντες της Ε.Π.Ο. δεν χρειαζόταν να κάνουν μεγάλο αγώνα για να πείσουν την Κυβέρνηση. Επιπλέον έβρισκαν πρόθυμους συμπαραστάτες τους τοπικούς κυβερνητικούς βουλευτές (καμιά φορά το ν’ ανεβάζεις την τοπική ομάδα κατηγορία είναι καλύτερο από πολλούς διορισμούς).

Επειδή όμως το κακό παράγινε και υποτίθεται ότι κάποια φορά «ωριμάσαμε πολιτικά», αποφασίσαμε να βάλουμε κάποιους (υποτίθεται) απαράβατους κανόνες. Έτσι μια απόφαση για αναδιάρθρωση κατηγοριών δεν θα ίσχυε από την επόμενη παρά από την μεθεπόμενη σεζόν. Ακόμη κι έτσι οι κανόνες είναι για να παραβιάζονται (αλλιώς οι δικηγόροι θα πέθαιναν της πείνας) οπότε και αυτός ο κανόνας μπορούσε να παρακαμφθεί αν νομοθετούσε η Κυβέρνηση την «αναδιάρθρωση» (και ας παραπονεθεί όποιος θέλει). Όμως, στα πλαίσια του «πολιτικού πολιτισμού» και επειδή όλα πρέπει να είναι μετρημένα και δικαιολογημένα, θα έπρεπε να υπάρχει και μια ανάλογη «μελέτη σκοπιμότητας» από την οποία θα προέκυπτε η ανάγκη της «αναδιάρθρωσης» και τα οφέλη της (αλλιώς τι διάολο την θέλουμε;). Για την αξία τέτοιων μελετών έκανα λόγο παραπάνω.

Υπάρχει, όμως, και μια εκατέρωθεν δυσκολία στην λήψη μιας τέτοιας απόφασης. Μια δυσκολία που σκοπίμως δημιουργήθηκε στα πλαίσια της «σωστής λειτουργίας» Ε.Π.Ο. και Κράτους. Για την μεν Ε.Π.Ο. αυτή ονομάζεται «Διαιτητικό Δικαστήριο», ενώ για το Κράτος «Συμβούλιο της Επικρατείας». Και τα δύο ελέγχουν την νομιμότητα των αποφάσεων για καθέναν από τους δύο φορείς. Ειδικά το «Διαιτητικό Δικαστήριο» έχει 5μελή σύνθεση με τα 3 μέλη να είναι εν ενεργεία τακτικοί δικαστές. Επιπλέον το «Διαιτητικό Δικαστήριο» επιλαμβάνεται πολύ γρηγορότερα σε σχέση με το «Συμβούλιο της Επικρατείας».

Οπότε, φθάνουμε πλέον στο «ζουμί» της υπόθεσης (αφού προηγουμένως έχουμε παρακάμψει τον «αφελή» που πιστεύει πως όλα γίνονται για το «καλό του Ελληνικού Ποδοσφαίρου») και αυτό δεν είναι άλλο από το συμφέρον Ε.Π.Ο. και Κυβέρνησης (ψηφοθηρία, για την οποία έκανα λόγο παραπάνω). Ειδικά για την Ε.Π.Ο. η συγκυρία είναι απολύτως προεκλογική είτε οι εκλογές της γίνουν παρανόμως τον φετινό Οκτώβρη (ΔΕΝ έχει συμπληρώσει 4ετία η «Διοίκηση Γραμμένου» γιατί το 10μηνο της «επιτροπείας» δεν προσμετράται στην θητεία της), είτε του χρόνου.

Για την φετινή προσπάθεια αναδιάρθρωσης όλο το σκηνικό φαινόταν σχεδόν ιδανικό. Μόνο μια απειλή υπήρχε στον ορίζοντα και αυτή προερχόταν από την προσφυγή των Χανίων (τα οποία πολύ θα χαίρονταν η Κυβέρνηση αν κατάφερναν αίφνης να βρεθούν άμεσα στην Α’ Εθνική) τα οποία προσέφυγαν κατά της απόφασης της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ε.Π.Ο. στο «Διαιτητικό Δικαστήριο» της. Όλη η κομπίνα της «αναδιάρθρωσης» βασιζόταν στην πίεση στην Κυβέρνηση (Αυγενάκη) να νομοθετήσει σχετικά άμεσα και πάντως πριν την έκδοση της απόφασης του «Διαιτητικού». Όμως, το «επιτελείο του Αυγενάκη» έχει και «παλιές καραβάνες» στον χώρο και δεν την «πάτησε». Για την μη έγκαιρη νομοθέτηση υπήρχαν κάμποσοι λόγοι να επικαλεστεί, οι οποίοι μετά την απόφαση του «Διαιτητικού» (βλέπε εδώ) δικαιώθηκαν απολύτως.

Έτσι, στα μάτια ενός «αντικειμενικού παρατηρητή» όσοι αποφάσισαν την «αναδιάρθρωση» έμειναν απολύτως εκτεθειμένοι. Ακόμη περισσότερο όσοι στην πορεία πείστηκαν απ’ αυτούς να επιτεθούν στον Αυγενάκη γιατί αργούσε να νομοθετήσει. Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί είτε για την επάρκεια του Αυγενάκη, είτε για τις σχέσεις του με τον Μαρινάκη και τους Μητσοτάκηδες. Για όποιον λόγο και να ειπώθηκαν ή να γράφτηκαν και άσχετα αν έχουν σχέση ή όχι με την πραγματικότητα, κάθε άλλο παρά αυτονόητο είναι πως ο Αυγενάκης έχει άδικο σ’ ότι κάνει (ή στην περίπτωση μας δεν κάνει). Έτσι δεδομένης της ύπαρξης στο επιτελείο του κάποιων «παλαιών» και άξιων «καραβανών» η επίθεση εναντίον του για το ζήτημα της αναδιάρθρωσης κατέληξε να είναι μια «Δον Κιχωτική» μάχη με ανεμόμυλους.

Σίγουρα το «καλό του Ελληνικού Ποδοσφαίρου» δεν εξαντλείται σε μια «αναδιάρθρωση» (και μόνο με αυτή). Χρειάζονται πολλά περισσότερα μέχρι να φτάσουμε στο σημείο ν’ αποφασίσουμε τον αριθμό των κατηγοριών και των ομάδων σ’ αυτές. Και πρώτα απ’ όλα να δούμε ποιος στην πραγματικότητα νοιάζεται για το «καλό του Ελληνικού Ποδοσφαίρου». Γιατί με βάση την εμπειρία αυτοί δεν είναι ούτε η σημερινή Ε.Π.Ο. ούτε και η εκάστοτε Κυβέρνηση. Εκτός αν ο «αφελής» μας δεν ήταν τόσο αφελής και είχε «πληροφόρηση από μέσα» ταυτίζοντας τους παράγοντες της Ε.Π.Ο. με το «Ελληνικό Ποδόσφαιρό» πράγμα που σημαίνει ότι το δικό τους «καλό» είναι «καλό» και για το «Ελληνικό Ποδόσφαιρο» (και αντίστροφα). Οπότε στην περίπτωση αυτή είχε όντως δίκιο (κάτι που εμένα τουλάχιστον με ενοχλεί σφόδρα).          

11 Σεπτέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 93 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ Ε.Π.Ο. (ΧΙΛΙΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ)