Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΚΡΙΣΗ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Δ. ΚΟΝΤΟΥ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΚΡΙΣΗ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Δ. ΚΟΝΤΟΥ)

Γίνεται ένας «ειδικός» να είναι ταυτόχρονα εντός και εκτός θέματος όταν επιχειρεί ν’ αναζητήσει τα αίτια μιας «κρίσης» στο αντικείμενο με το οποίο ασχολείται συνεχώς; Προφανώς και γίνεται, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Διάβασα πρόσφατα μια τέτοια αναζήτηση των αιτίων της «κρίσης του Ελληνικού μπάσκετ» από τον Δ. Κοντό (βλέπε εδώ). Δεδομένου ότι το κείμενο του δεν αφορούσε αμιγώς αγωνιστικά θέματα μπήκα στον πειρασμό να το διαβάσω προσεκτικά. Ωστόσο, αφού το διάβασα κατάλαβα πως ο Δ. Κοντός στην αναζήτηση των αιτίων της «κρίσης του Ελληνικού μπάσκετ» κάπου χάθηκε στην πορεία και γι’ αυτό το κείμενο του παρά τις επιμέρους σωστές διαπιστώσεις ΔΕΝ λέει κάτι σημαντικό.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατ’ αρχάς ο Δ. Κοντός διαπιστώνει ότι το Ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε «κρίση». Η διαπίστωση του αυτή για τους λόγους που επικαλείται στην εισαγωγή του μοιάζει απόλυτα δικαιολογημένη. Η εξαφάνιση από το προσκήνιο του Αμαρουσίου (που είχε κάνει σημαντικές παρουσίες στην Ευρώπη) και η κακή κατάσταση των Π.Α.Ο.Κ. και Άρη σε συνδυασμό με την φετινή παταγώδη αποτυχία των «αιωνίων» τον δικαιώνουν. Ο Κοντός σημειώνει πως η «κρίση» υφίσταται εδώ και «αρκετά χρόνια». Πόσα όμως;

Αν μιλήσουμε αποκλειστικά με κριτήριο την Ευρωλίγκα η «κρίση» ξεκινά από την περίοδο 2013-2014 όταν στην λήξη της προηγούμενη περιόδου ο «γνήσιος Γαύρος» κατέκτησε την κούπα νικώντας στον Τελικό του Λονδίνου την Ρεάλ Μαδρίτης. Ωστόσο, η συμμετοχή των ερυθρόλευκων στους Τελικούς του 2015 και του 2017 θα μας έβαζαν στον πειρασμό να τοποθετήσουμε την αρχή της «κρίσης» πολύ πιο πίσω. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ήταν λάθος. Θα ήταν λάθος γιατί το Ελληνικό μπάσκετ ΔΕΝ είναι μόνο οι σύλλογοι. Είναι πολύ περισσότερο οι Εθνικές Ομάδες.

Με κριτήριο τις Εθνικές Ομάδες η έναρξη της «κρίσης» ξεκινά από την περίοδο 2009-2010. Ήταν το Καλοκαίρι του 2009 που η Εθνική Εφήβων πήρε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ήταν το ίδιο Καλοκαίρι που η Εθνική Νέων Ανδρών τερμάτισε πρώτη στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ήταν τότε που και η Εθνική Ανδρών κατετάγη τρίτη στο δικό της Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ώστε, αν οι Εθνικές Ομάδες είναι το κριτήριο της κατάστασης του μπάσκετ μιας χώρας η «κρίση» ξεκινά από την σεζόν 2009-2010. Και έτσι είναι (ή θα έπρεπε να είναι) αφού ΜΟΝΟΝ οι Εθνικές Ομάδες είναι ασφαλές κριτήριο μιας και οι σύλλογοι μπορούν στην Ευρώπη να χρησιμοποιούν όσους ξένους επιθυμούν. Έτσι, οι συλλογικές επιτυχίες ή αποτυχίες που έχουν ως βασική παράμετρο την οικονομική ευρωστία ΔΕΝ μπορούν να είναι δείκτες ούτε της επιτυχίας ούτε και της αποτυχίας μιας χώρας αλλά ΜΟΝΟ των συλλόγων.

Ο Δ. Κοντός σωστά κατ’ αρχάς αναγνωρίζει ως βασική αιτία (είτε της «επιτυχίας» είτε της «κρίσης») το οικονομικό. Μένει να δούμε σε τι συμπέρασμα καταλήγει.

  • Αρχικά σημειώνει πως στον χώρο του «Επαγγελματικού» μπάσκετ δεν υπήρξαν παράγοντες που να μπορούσαν να «επενδύσουν» και να στηρίξουν (οικονομικά) τις ομάδες, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να πέφτει το επίπεδο.

Τι σημαίνει ο όρος «επενδύω» στον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» πιστεύω ότι είναι απόλυτα κατανοητό. Τόσο για τους δημοσιογράφους όσο και για τους «κανονικούς ανθρώπους». Για τους δημοσιογράφους «επένδυση» σημαίνει το συνεχές ξόδεμα χρημάτων για να παίρνει η ομάδα τίτλους. Ωστόσο, για τους υπόλοιπους «επένδυση» σημαίνει το αρχικό ξόδεμα χρημάτων με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει η προοπτική τα λεφτά που ξοδεύτηκαν να εισπραχθούν μέσω της αύξησης των Εσόδων και τελικά την ύπαρξη και κάποιου Κέρδους. Γνωρίζουμε, όμως, πως κάτι τέτοιο στον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» ΔΕΝ είναι δυνατό▪ οπότε και καταλήγουμε ότι οι αθλητικοί συντάκτες ΔΕΝ χρησιμοποιούν τον όρο «επένδυση» με το κυριολεκτικό οικονομικό του περιεχόμενο, παρά του δίνουν ένα δικό τους. σε κάθε περίπτωση η συνέχεια είναι ακόμη πιο προβληματική.

  • «Η Πολιτεία ουδέποτε αναγνώρισε έγκαιρα την ανάγκη για στήριξη που θα έπρεπε να έχει το πιο επιτυχημένο άθλημα της χώρας ενώ οι φορείς του δεν είχαν ιδέες και διορατικότητα.»

Γιατί και κυρίως «πως» θα έπρεπε η Πολιτεία να «στηρίξει» το (εννοείται) «Επαγγελματικό μπάσκετ»; Αν με τη «στήριξη» νοείται η οικονομική, τότε καλώς και δεν το έπραξε. Γιατί για να ενισχύσει το Κρατικό Ταμείο μιας σειρά από Α.Ε. θα πρέπει αυτές να παίζουν κάποιο σημαντικό ρόλο στην οικονομική δραστηριότητα της Χώρας. Σε πόσους Έλληνες παίκτες δίνουν «ψωμί» οι Κ.Α.Ε. της Α1; Τι ύψους -προφανώς επιδοτήσεις- θα έπρεπε να έχει δώσει η Πολιτεία και γιατί; Τέτοιου είδους οικονομικές συζητήσεις από τη στιγμή που θα κριθούν ηθικά δίκαιες τις κάνει η Πολιτεία ΜΟΝΟ με τους αντίστοιχους φορείς π.χ. Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Και μη πάμε στο ζήτημα του ποσοστού από το «στοίχημα» γιατί κάτι τέτοιο είναι αποκλειστικά ζήτημα του φορέα του Πρωταθλήματος και των στοιχηματικών εταιρειών, ώστε η εμπλοκή της Πολιτείας να μην είναι απαραίτητη.

Τελικά, η χρηματοδότηση του «Επαγγελματικού μπάσκετ» από το Κρατικό/Δημόσιο Ταμείο την ίδια στιγμή που υπάρχουν κλάδοι οι οποίοι προσφέρουν σημαντικά περισσότερα στην Εθνική Οικονομία και οι οποίοι ΔΕΝ χρηματοδοτούνται θα ήταν από Κοινωνική και Οικονομική σκοπιά και ΑΔΙΚΗ και ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ. Θα ήταν ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ γιατί αυτή τη στιγμή ο «Επαγγελματικός Αθλητισμός» ΔΕΝ προσελκύει μεγάλα χορηγικά και διαφημιστικά έσοδα, ενώ ταυτόχρονα οι παράγοντες που ασχολούνται μ’ αυτό αποδεικνύονται «λίγοι» στην μακροπρόθεσμη και με προοπτική αντιμετώπιση της προβληματικής κατάστασης που βιώνουν οι ομάδες τους. Είτε προσπαθούν αποσπασματικά καθένας τους να βρει μια λύση, είτε νομίζουν πως μ’ ένα μεγαλύτερο κρατικό τηλεοπτικό συμβόλαιο και με μια κρατική εταιρεία για χορηγό της ομάδας τους και του Πρωταθλήματος (άντε και με ποσοστό από το «στοίχημα») θα σταματήσουν την οικονομική κακοδαιμονία τους.

Στις υπόλοιπες διαπιστώσεις του Δ. Κοντού δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να διαφωνώ. Ούτε για την «παραγωγή παικτών», ούτε για τις Εθνικές Ομάδες, ούτε για τις ευθύνες και των ίδιων των παικτών. Ωστόσο, βλέπω ότι ο Δ. Κοντός δεν καταλήγει σε κάποια πρόταση, ίσως γιατί θεωρεί πως και μόνο η αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχει επισημάνει είναι αρκετή για να βελτιωθεί η κατάσταση.

Μιας και όμως όλοι εστιάζουν στο «οικονομικό» κλείνοντας θα καταθέσω μια σχετικά πρωτοποριακή για τον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» και απόλυτα συμβατή με την ανάγκη κρατικής ενίσχυσης πρόταση:

Το Κράτος να ενισχύει οικονομικά με την μορφή επιδοτήσεων τις ομάδες που αναλαμβάνουν να έχουν έως δύο ξένους και όλοι οι υπόλοιποι παίκτες τους να είναι Έλληνες με τους μισούς τουλάχιστον να είναι κάτω των 23 ετών. Οι ομάδες αυτές εκτός της οικονομικής ενίσχυσης θα έχουν και αγωνιστική πριμοδότηση: σε περίπτωση ισοβαθμίας με ομάδα που έχει πάνω από δύο ξένους αυτές να έχουν το πλεονέκτημα.

Η οικονομική επιδότηση θα μπορούσε ν’ αφορά τόσο το κόστος λειτουργίας των Κ.Α.Ε. όσο και το κόστος των συμβολαίων των Ελλήνων παικτών. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ομάδες-φυτώρια που να συμμετέχουν στην Α1 και ταυτόχρονα να είναι ανταγωνιστικές, δίνοντας χρόνο και χώρο στους Έλληνες ταλαντούχους παίκτες. Γιατί, αυτό που χρειάζεται το Ελληνικό μπάσκετ είναι ομάδες όπως η Δάφνη και το Περιστέρι (ειδικά αυτό) που ν’ αναδεικνύουν παίκτες από τα «φυτώρια» (τα δικά τους ή των «μεγάλων ομάδων»).

13 Απρίλη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 173 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΚΡΙΣΗ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Δ. ΚΟΝΤΟΥ)